تاثیر و نقش مکمل های ارگوژنیک در ارتقای عملکرد شناختی و فیزیکی جمعیت تاکتیکی تحت استرس عملیاتی: مرور سیستماتیک و تحلیل ترکیبی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 26 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

MILITARY01_019

تاریخ نمایه سازی: 8 تیر 1405

چکیده مقاله:

زمینه: جمعیت تاکتیکی (پرسنل نظامی، نیروهای ویژه، پلیس و آتش نشانان) در معرض تقاضاهای فیزیکی و شناختی شدید و پایدار قرار دارند که اغلب با استرسورهایی چون محرومیت از خواب، استرس حرارتی/سرمایی، و خستگی مفرط همراه است. این شرایط منجر به زوال قابل توجه در عملکردهای حیاتی نظیر هوشیاری، تصمیم گیری، استقامت و قدرت می شود. هدف این مرور سیستماتیک، ارزیابی اثربخشی مکمل های ارگوژنیک مختلف (کافئین، بتا-آلانین، کراتین، تیروزین و...) در کاهش این افت عملکرد در محیط های عملیاتی است. مواد و روش ها: این مرور سیستماتیک بر اساس ۴۵ مقاله از مجموعه داده شامل کارآزمایی های کنترل شده تصادفی (RCT) و مطالعات شبیه سازی عملیاتی (SUSOP) انجام گردیده است. مطالعات مربوط به مداخلات تغذیه ای بر روی پرسنل نظامی فعال یا معادل های تاکتیکی در شرایط استرس زای عملیاتی، جهت استخراج داده های مربوط به عملکردهای شناختی و فیزیکی، مورد ارزیابی انتقادی قرار گرفتند. یافته ها: مکمل یاری با بتا-آلانین (با پروتکل بارگیری مناسب) به طور معناداری مقاومت در برابر خستگی را در عملیات های پایدار نظامی افزایش داده و از افت زمان واکنش بصری و عملکرد فیزیکی در طول شبیه سازی ۲۴ ساعته عملیات جلوگیری کرد. ترکیب کافئین و تیاکرین (CTC) قوی ترین اثر را در حفظ هوشیاری، توجه و عملکردهای اجرایی در برابر محرومیت از خواب نشان داد و پتانسیل کمتری برای عوارض جانبی داشت. کراتین، در ترکیب با بتا-آلانین و با پروتکل بارگیری ۷ روزه، به طور موثری توان انفجاری (پرش عمودی) و قدرت حداکثری را در سربازان بهبود بخشید. تیروزین به طور هدفمند در شرایط استرس حاد (مانند استرس گرمایی یا بار شناختی بالا) به حفظ حافظه کاری و هوشیاری کمک کرد. نتیجه گیری: مکمل های ارگوژنیک، به ویژه بتا-آلانین، کافئین/تیاکرین و پروتئین/کربوهیدرات، استراتژی های موثری برای به حداقل رساندن زوال عملکرد در مواجهه با استرسورهای عملیاتی هستند. اتخاذ یک پروتکل دو مرحله ای (بارگیری قبل از عملیات و دوز هدفمند حین عملیات) برای به حداکثر رساندن مقاومت فیزیولوژیکی و شناختی و تسهیل ریکاوری و بازیابی در جمعیت تاکتیکی ضروری می باشد.

نویسندگان

محمدرضا حسنی

دانشجوی پزشکی

امیرحسین فرخنده فر

دکترای جغرافیای سیاسی