کاربست تکنیک های هوش مصنوعی در حفظ، تحلیل و بازآفرینی

این مقاله با هدف بررسی سیر تحول هنر سنتی ایرانی در مواجهه با فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، نگاشته شده است و می کوشد نقش این فناوری را در حفظ، بازتفسیر و تداوم میراث هنری ایران تحلیل کند. تمرکز اصلی پژوهش بر چگونگی پیوند میان سنت های ریشه دار هنری و ابزارهای دیجیتال معاصر و تاثیر آن بر تجربه زیباشناختی و انتقال مفاهیم فرهنگی است.پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و توصیفی–تحلیلی انجام شده و با اتکا بر مطالعات کتابخانه ای، منابع نظری میان رشته ای در حوزه هنر، مطالعات فرهنگی و فناوری، و تحلیل نمونه های موردی از کاربردهای هوش مصنوعی در هنر سنتی ایرانی صورت گرفته است. بررسی تجربیات موزه ای، پروژه های دیجیتال و نمونه های بازآفرینی هنری نیز بخش مکمل روش تحقیق را تشکیل می دهد.یافته های پژوهش نشان می دهد که هنر سنتی ایرانی همواره دارای ظرفیتی درونی برای تحول و انطباق بوده و ورود هوش مصنوعی را می توان امتداد منطقی این پویایی تاریخی دانست. هوش مصنوعی از طریق دیجیتالی سازی، اصالت سنجی، بازسازی بصری و خلق فرم های نوین، امکان حفظ و بازنمایی عمیق تر هنر ایرانی را فراهم کرده و در عین حال، دسترسی نسل های جدید و مخاطبان جهانی را به این میراث تسهیل نموده است. همچنین، این فناوری بستری برای پیوند میان مفاهیم انتزاعی سنتی و بیان های بصری معاصر ایجاد کرده است.نتایج پژوهش نشان می دهد که هم افزایی میان هنر سنتی ایرانی و هوش مصنوعی، در صورت بهره گیری آگاهانه و مبتنی بر شناخت تاریخی و زیبایی شناختی، می تواند به حفظ هویت فرهنگی، تداوم خلاقیت و شکل گیری افق های نوین در هنر ایرانی منجر شود. این تعامل نه تنها تهدیدی برای اصالت هنر سنتی نیست، بلکه فرصتی برای باززنده سازی و تداوم آن در جهان دیجیتال معاصر به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

هنر سنتی ایرانی ، هوش مصنوعی ، میراث فرهنگی ، نوآوری دیجیتال ، بازآفرینی هنری