واکاوی مولفه های معماری بازیگوش در طراحی فضای یادگیری کودکان ۶ تا ۱۲ سال

کودکان، حساس ترین و تاثیرپذیرترین گروه سنی جامعه هستند و فضاهای آموزشی نقش کلیدی در رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی آنان ایفا می کنند. با این حال، بسیاری از فضاهای آموزشی سنتی مبتنی بر الگوهای طراحی سخت گیرانه و ایستا هستند که خلاقیت و کنجکاوی کودکان را محدود می کنند. این پژوهش با هدف واکاوی مولفه های معماری بازیگوش در طراحی فضاهای آموزشی برای کودکان ۶ تا ۱۲ سال و بررسی تاثیر آن ها بر فرآیند یادگیری و تعاملات اجتماعی کودکان انجام شده است. معماری بازیگوش به طراحی فضاهایی اطلاق می شود که با الهام از بازی و فعالیت های کودکانه، محیطی جذاب، پویا و تعاملی برای یادگیری فراهم می کند. در این پژوهش، از روش توصیفی - تحلیلی و مطالعات کتابخانه ای و مطالعات موردی برای جمع آوری داده ها استفاده شده است. تحلیل داده ها به روش تحلیل محتوا انجام شده است. یافته های پژوهش، مولفه های کلیدی معماری بازیگوش در طراحی فضاهای یادگیری کودکان را شامل فضاهای انعطاف پذیر تعاملی، عناصر تحریک کننده خلاقیت و کنجکاوی، محرک های حسی و ادغام طبیعت و حرکت در طراحی شناسایی کرده است. این مولفه ها از طریق ایجاد محیط های پویا و تعاملی، به تقویت خلاقیت، تعاملات اجتماعی و یادگیری موثر در کودکان کمک می کنند. همچنین، مدارس و محیط های آموزشی که با استفاده از عناصر بصری متنوع، رنگ های زنده و چیدمان های انعطاف پذیر طراحی شده اند، موجب بهبود عملکرد عاطفی و شناختی کودکان می شوند. این پژوهش تاکید می کند که طراحی فضاهای آموزشی با رویکرد بازیگوشی می تواند بستری مناسب برای رشد همه جانبه کودکان ۶ تا ۱۲ سال فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

کودکان ۶ تا ۱۲ سال معماری بازیگوش ، فضای یادگیری ، خلاقیت