الگوهای کنشگری اتحادیه معلمان: مطالعه تطبیقی در چهار کشور آسیایی با چارچوبی ترکیبی

پژوهش حاضر به تحلیل تطبیقی ژرف نگر الگوهای کنشگری اتحادیه های معلمان در چهار کشور آسیایی با نظام های سیاسی-اقتصادی متمایز (ژاپن، کره جنوبی، هند و سنگاپور) می پردازد. این مطالعه با اتخاذ یک چارچوب نظری ترکیبی و نوآورانه که آرای الیوت فریدسون (حرفه ای گرایی به مثابه کنترل)، پیر بوردیو (نظریه سرمایه و میدان) و سیدنی تارو (کنش جمعی و ساختار فرصت سیاسی) را تلفیق می کند، در پی کشف سازوکارهای بنیادینی است که اشکال متفاوت کنشگری جمعی معلمان را شکل می دهند. روش تحقیق، کیفی-تطبیقی و مبتنی بر تحلیل اسنادی نظام مند منابع ثانویه است. یافته های تحقیق چهار الگوی ایدئال-تیپیک متمایز را آشکار می سازد: (۱) الگوی جنبش اعتراضی رادیکال در کره جنوبی، (۲) الگوی مشارکت حرفه ای نهادینه شده در ژاپن، (۳) الگوی بسیج پراکنده و سیاسی شده در هند، و (۴) الگوی ادغام کامل دولتی در سنگاپور. این مقاله با واکاوی تعامل پیچیده میان پروژه کنترل حرفه ای، ترکیب و تحول سرمایه ها، و محدودیت ها و فرصت های نهادی در هر کشور، استدلال می کند که این الگوها محصول تاریخ منحصر به فرد و مسیر وابسته توسعه سیاسی-نهادی هر جامعه هستند. افزون بر این، پژوهش نشان می دهد که شوک های جهانی دیجیتالی سازی شتابان آموزش و همه گیری کووید-۱۹ نه به صورت خنثی، بلکه به گونه ای نامتقارن و مسیر-وابسته بر این الگوها تاثیر گذاشته اند؛ به طوری که در کره جنوبی به عاملی برای تقویت بسیج و بازچینش گفتمانی، در ژاپن به آزمونی برای مدل مشارکتی، در هند به عامل تشدیدکننده پراکندگی و نابرابری، و در سنگاپور به ابزاری برای تحکیم کنترل متمرکز دولتی تبدیل شده اند. این مطالعه از طریق ارائه تحلیلی چندسطحی و بین رشته ای، نه تنها به غنای ادبیات نظری در حوزه جامعه شناسی سیاسی آموزش و روابط کار می افزاید، بلکه بینش های راهبردی ارزشمندی برای کنشگران اتحادیه ای، سیاست گذاران آموزشی و محققان مطالعات تطبیقی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

اتحادیه معلمان ، کنشگری جمعی ، سرمایه اجتماعی ، ساختار فرصت سیاسی ، حرفه ای گرایی