بازگشت به طبیعت: احیا و نوآوری در مصالح پایدار بومی در مسکن روستایی

با توجه به اهمیت روزافزون پایداری در معماری و لزوم کاهش اثرات زیست محیطی صنعت ساخت و ساز، این مقاله به بررسی پتانسیل مصالح پایدار بومی در احیا و نوآوری برای توسعه مسکن روستایی می پردازد. (ریاحی، ۱۳۹۷) در جوامع روستایی، دسترسی به مصالح بومی و دانش سنتی ساخت و ساز، فرصتی منحصر به فرد برای ایجاد مسکن پایدار، مقرون به صرفه و همساز با محیط فراهم می آورد (نوروزی و همکاران، ۱۴۰۰) این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی، به بررسی انواع مصالح بومی رایج در مسکن روستایی ایران، مزایا و چالش های استفاده از آن ها، و همچنین نوآوری های فناورانه در جهت بهبود عملکرد و پایداری این مصالح می پردازد. یافته ها نشان می دهند که تلفیق دانش سنتی با فناوری های نوین، می تواند به ارتقاء کیفیت، دوام و بهره وری انرژی در مسکن روستایی کمک کرده و به حفظ هویت فرهنگی و زیست محیطی مناطق روستایی یاری رساند. (بدیعی، ۱۳۹۸)

کلیدواژه ها:

مصالح پایدار ، مصالح بومی ، مسکن روستایی ، معماری پایدار ، توسعه پایدار.