بهینه سازی طراحی فضاهای عمومی شهری با بهره گیری از هوش مصنوعی

فضاهای عمومی شهری به عنوان بستر اصلی تعاملات اجتماعی نقش مهمی در شکل گیری روابط اجتماعی، ارتقای سرمایه اجتماعی و افزایش کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کنند. کیفیت طراحی این فضاها می تواند میزان حضور، ماندگاری و تعامل شهروندان را به طور مستقیم تحت تاثیر قرار دهد، در دهه های اخیر، رشد شهرنشینی و پیچیدگی های فزاینده در مدیریت فضاهای عمومی شهری، نیاز به راهکارهای نوآورانه برای طراحی کارآمد، پایدار و مشارکتی را افزایش داده است. هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های پیشرفته توانسته است با تحلیل داده های بزرگ، مدل سازی پیش بینی، خلق محتوا، و سیستم های توصیه گر، ظرفیت های جدیدی را در طراحی شهری فراهم کند. این تحقیق به بررسی کاربردهای هوش مصنوعی در بهینه سازی طراحی فضاهای عمومی شهری در سطح شهرداری ها می پردازد. روش کار، مبتنی بر یک تحلیل توصیفی و تحلیلی از ادبیات علمی و مطالعات موردی است؛ ابتدا چارچوب نظری تعامل هوش مصنوعی و طراحی شهری مورد واکاوی قرار می گیرد، سپس نقش AI در مدیریت داده های محلی، مشارکت مردمی، طراحی پویا و ارزیابی عملکرد فضاهای عمومی بررسی می شود. همچنین چالش ها و مخاطرات پیاده سازی شامل مسایل اخلاقی، شفافیت تصمیم گیری، شمول پذیری و هزینه های زیرساختی مورد بحث قرار می گیرند. نتایج نشان می دهد که استفاده از AI می تواند فرآیند طراحی در شهرداری ها را تسریع و بهینه کند، ولی موفقیت آن مستلزم چارچوب های نظارتی، مشارکتی و انسانی است. در نهایت، پیشنهاداتی برای سیاست گذاری و طراحی استراتژی هوش مصنوعی در شهرداری با تاکید بر عدالت اجتماعی و پایداری ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، محاسبات ریاضی ، طراحی هوشمند شهری