حق قطع ارتباط به مثابه یک حق بنیادین: مطالعه تطبیقی و تا ملی بر خلا قانونی در ایران

در دهه های اخیر، تحولات فناورانه و پیدایش الگوهای نوین کاری، با ایجاد پدیده اتصال دائم، مرز میان کار و زندگی شخصی را مخدوش ساخته و اصول بنیادینی چون حق بر استراحت، حریم خصوصی و کرامت انسانی را به مخاطره انداخته است. در چنین شرایطی، مفهوم «حق قطع ارتباط» به عنوان حقی نوین و در عین حال اساسی، ظهور کرده است. مقاله حاضر استدلال می کند که حق قطع ارتباط صرفا یک امتیاز شغلی نیست، بلکه باید به مثابه یک حق بنیادین به رسمیت شناخته شود. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از مطالعات تطبیقی، ضمن تبیین پیوند عمیق این حق با مبانی حقوق بشر و پیامدهای مخرب نادیده گرفتن آن نظیر فرسودگی شغلی، کاهش سلامت روان و تضعیف برابری جنسیتی، راهکارهای شناسایی و تضمین آن را بررسی می کند. یافته های تطبیقی نشان می دهد که برخی کشورها از طریق قانون گذاری مستقیم یا مذاکرات جمعی، این حق را نهادینه کرده اند. در مقابل؛ تحلیل قوانین ایران، به ویژه قانون کار، نارسایی جدی مقررات موجود با چالش های عصر دیجیتال را آشکار می سازد.در نهایت؛ این مطالعه بر این نکته تاکید می کند که شناسایی حق قطع ارتباط به مثابه یک حق بنیادین، ضرورتی اساسی برای برقراری تعادل میان بهره وری سازمانی و حفظ کرامت انسانی است و پیشنهادهای مشخصی را برای پر کردن خلا موجود در دو حوزه تقنینی و ترویجی، ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حق قطع ارتباط ، حقوق بنیادین کار ، اتصال دائم ، تعادل کار و زندگی ، سلامت روان ، مطالعه تطبیقی ، قانون کار ایران