اصول کلی هدایت و نیروسازی در سیره ی انبیاء از منظر قرآن کریم

انسان موجودی است دارای هواهای نفسانی و خصوصیت طغیانگری که به موجب آن، و برای رسیدن به کمال که هدف از خلقت انسان به حساب می آید، نیاز به هدایت و راهبری دارد؛ زیرا خلقت انسان به گونه ای شکل گرفته است که همه ی افراد بشر مسیر هدایت را نمی پیمایند، و توانایی ارتباط مستقیم با خداوند متعال را ندارند. بر این اساس، خداوند از طریق پیامبران و انبیاء مردم را هدایت می کند. قرآن کریم اصول کلی را برای هدایت بشر و نیروسازی در سیره ی انبیاء ترسیم کرده است که تحقیق جامع و یک پارچه ای پیرامون آن صورت نگرفته است. بر این اساس، مسئله ی پژوهش عبارت است از «اصول کلی هدایت و نیروسازی در سیره ی انبیاء از منظر قرآن کریم». در این تحقیق تلاش شده با روش تحلیلی-توصیفی و با بهره بری از شیوه کتابخانه ای، جستجو در منابع تفسیری- روایی و استفاده از بایسته های سیره پژوهی، اصول کلی را که انبیاء برای هدایت افراد بشر و نیروسازی به کار برده اند، استخراج و روشن نماید. به نظر می رسد انبیای الهی در سیره ی عملی خویش اصولی مانند؛ اصل خدامحوی، اصل تعبد، اصل تذکر و الگودهی، موعظه و نصیحت، را برای هدایت و نیروسازی افراد به کار گرفته اند.

کلیدواژه ها:

"انبیاء ، " "هدایت ، " "نیروسازی ، " "الگو ، "" موعظه ، " اصل خدا محوری ، " اصل تعبد و تذکر"