دیباچه ای بر سیستم های اجتماعی- اکولوژیک: چارچوب ها و مفاهیم کلیدی

سامانه های اجتماعی-اکولوژیک، نشان دهنده تعامل پیچیده بین سیستم های انسانی و طبیعی هستند. آن ها دارای ویژگی های متعددی از جمله عدم قطعیت، بازخورد غیرخطی، برهم کنش فرایندها در مقیاس های مختلف، خودسازماندهی و پیدایش هستند. تغییرات براساس رفتار آشوب­ناک و مدل فاجعه آمیز در آن ها رخ می دهد. ازاین رو، درک و شناسایی اجزا و تعاملات این سیستم ها برای مدیریت پایدار منابع طبیعی ضروری است. چارچوب های مختلفی برای شناسایی و تحلیل سامانه های اجتماعی-اکولوژیک توسعه یافته اند. در توصیف سامانه های اجتماعی-اکولوژیک، ساختار سلسله مراتبی و تودرتو هر دو زیرسیستم بسیار اهمیت دارد و ارتباط میان این دو زیرسیستم، از طریق دانش و درک انسان از زیرسیستم اکولوژیک و اقدامات مدیریتی که انجام می دهد، شکل می گیرد، رویکردهای تشخیصی در این زمینه از طریق شناسایی واحدها و مجموعه های انسانی و طبیعی در کنار تعاملات سیستم به درک پیچیدگی سامانه های اجتماعی-اکولوژیک کمک می کند و به مدیریت موثر منابع از جمله منابع مشترک منجر می شود. در سامانه های اجتماعی-اکولوژیک، متغیرهای کند و سریع و کنترل های برون زا بر ساختار و پویایی سیستم تاثیرگذارند و همچنین بازخوردهای تثبیت کننده و تقویت کننده تا حد زیادی نحوه پاسخ یک سیستم به تغییر را کنترل می کند، درک پیچیدگی و تعاملات سامانه های اجتماعی-اکولوژیک برای مدیریت موثر منابع طبیعی و ایجاد تاب آوری در برابر اختلالات و شوک ها ضروری است.

کلیدواژه ها:

فرآیندهای اجتماعی-اکولوژیک ، منابع مشترک ، بازخوردهای تثبیت کننده ، بازخوردهای تقویت کننده ، متغیرهای کند و سریع ، کنترل های برون زا