واکاوی نشانه شناسی منطقی بر اساس نظریه پی یر گیرو در اشعار عزالدین میهوبی و احمد شاملو

نظریه نشانه شناسی منطقی گیرو بخشی از نظریه نشانه شناسی اوست که طی آن رمزگان ها را به سه دسته منطقی، زیبایی شناسانه و اجتماعی تقسیم کرده است. رمزگان های منطقی، مبتنی بر تجربه عقلی-عینی انسان ها هستند و با رابطه علی و معلولی پدیده­ها سر و کار دارند. از آن جایی که این نظریه را در تحلیل اشعار و متون ادبی نیز می توان استفاده کرد، پژوهش حاضر که با روش تحلیلی-توصیفی انجام شده، اشعار عزالدین میهوبی و احمد شاملو را بر مبنای نظریه نشانه شناسی منطقی گیرو و بر اساس مکتب آمریکایی ادبیات تطبیقی، تحلیل کرده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که رمزگان های منطقی در اشعار دو شاعر در رمزگان های عملی، معرفت شناختی و پیرازبانی تجلی یافته اند. استفاده از خون شهدا در قالب رمزگان عملی در شرایطی که کشور در خفقان و ظلمت به سر می برد به عنوان محرکی برای تنظیم حرکت جمعی مردم در برابر حاکمان ظالم است. به کارگیری کهن الگوی مسیح در قالب رمزگان معرفت­ شناختی که نویدبخش و تداعی کننده غم و اندوه است، وضعیت اندوهناک وطن دو شاعر را مجسم می کند. رمزگان­های پیرازبانی نیز به صورت رمزگان­های هم­وندی، فاصله­ ای و جایگزین ­های زبان به کار رفته­ اند؛ این موارد از وجوه تشابه در اشعار این دو شاعر است که در پرتو رمزگان های منطقی مورد واکاوی قرار گرفته است و به کمک هر یک از رمزگان­ها می ­توان به لایه ­های پنهانی معنا و مفاهیم شعری آنان دست یافت. نوع احساسات شعری (شخصی و اجتماعی) و تفاوت فرهنگی و مذهبی از وجوه اختلافی اشعار این دو شاعر است.

کلیدواژه ها:

نشانه شناسی منطقی ، پی یر گیرو ، ادبیات تطبیقی ، عزالدین میهوبی ، احمد شاملو