واکاوی سیاست های پیشگیرانه از ورشکستگی کسب وکارهای گردشگری مبتنی بر تحلیل مضمون و مدلسازی ساختاری

ورشکستگی کسب وکارهای گردشگری به ویژه در شرایط بحران های اقتصادی و زیست محیطی، یکی از چالش های اساسی در مسیر توسعه پایدار این صنعت محسوب می شود. بررسی سیاست های پیشگیرانه در این زمینه، می تواند نقش مهمی در افزایش تاب آوری و حفظ پویایی اقتصادی مناطق گردشگرپذیر ایفا کند. این پژوهش با هدف تحلیل آسیب شناختی سیاست های پیشگیری از ورشکستگی در کسب وکارهای گردشگری به شیوه پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل خبرگان دانشگاهی، مدیران دستگاهی و صاحبان کسب وکارهای گردشگری بود که نمونه گیری از آن ها به صورت هدفمند انجام شد. پس از انجام ۱۷ مصاحبه نیمه ساختاریافته، اشباع نظری حاصل گردید. اطلاعات گردآوری شده با روش تحلیل مضمون کدگذاری شد که روایی آن بر اساس نظر خبرگان مورد تایید قرار گرفته و اعتبار آن با روش هولستی مورد تایید قرار گرفت. پس از کدگذاری نهایی، مدل نهایی در نرم افزار MaxQDA۲۰ استخراج و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. در مرحله دوم، برای تحلیل روابط میان سازه ها و طراحی مدل مفهومی، از روش مدلسازی ساختاری- تفسیری (ISM) و نرم افزار MicMac استفاده شد. نتایج به دست آمده از تحقیق نشان داد که چهار عامل اقتصادی، زیرساخت های گردشگری، توان طبیعی و عوامل قانونی، مهم ترین و تاثیرگذارترین سیاست های پیشگیرانه در ورشکستگی کسب وکارهای گردشگرمحور با بیشترین قدرت نفوذ (۱۲) و کمترین میزان وابستگی (۴) بوده است. از این رو، تدوین سیاست های منعطف، تقویت زیرساخت ها و حمایت مالی هدفمند، راهبردهای کلیدی برای پیشگیری از ورشکستگی کسب وکارهای گردشگری هستند. همچنین، بهره برداری اصولی از ظرفیت های طبیعی و دیجیتالی سازی خدمات، تاب آوری و توسعه پایدار این صنعت را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری مالی ، مدیریت ریسک ، پایداری کسب وکار ، بازیابی اقتصادی ، صنعت گردشگری