سیر بازنمائی زن روستایی در ادبیات داستانی دوره پهلوی از حذف تا ابژه سازی جنسی

این مقاله به بررسی بازنمائی زن روستایی در ادبیات داستانی ایران در دوره پهلوی و تحولات گفتمانی آن می پردازد. در ادبیات کلاسیک ایران، زن روستایی غالبا حضور نداشت یا در چارچوب کلیشه های جنسی خاص به تصویر کشیده می شد و به عنوان «دیگری» در حاشیه قرار داشت. مساله اصلی این مقاله این است که زن روستایی در آثار داستانی دوره پهلوی چگونه بازنمائی شده است؟ آیا بازنمائی کلیشه ای پیشین، متاثر از تحولات فرهنگی و اجتماعی مدرن تغییر کرده است؟ و این تغییرات تا چه اندازه تحت تاثیر نگاه مردانه قرار داشت؟ و این بازنمائی ها چگونه به عنوان ابزاری برای ابژه گی زن روستایی استفاده می شد؟ این تحقیق از تحلیل گفتمان فوکویی برای بررسی نحوه تولید سوژه ی زن روستایی بهره برده و با استفاده از روش تحلیل کیفی داستان ها، سعی دارد تحولات گفتمانی و نقش آن در شکل دهی به تصویر زن روستایی را بررسی کند. منبع اصلی این پژوهش آثار داستانی دوره پهلوی است. چنین به نظر می رسد که علی رغم تغییرات محدود فرهنگی و اجتماعی، تصویر زن روستایی همچنان در قالب کلیشه ها و تحت تاثیر گفتمان های مردانه مسلط بازتولید می شد.

کلیدواژه ها:

زن روستایی ، ادبیات داستانی ، دوره پهلوی ، تحلیل گفتمان ، کلیشه های جنسیتی