آسیاگرایی در سیاست خارجی ترکیه در دوره اردوغان: موازنه امنیتی یا دیپلماسی اقتصادی؟

سیاست خارجی ترکیه در راستای تحقق استقلال استراتژیک، آسیا را به مثابه فرصتی برای بهره مندی از مزیت های اقتصادی و ایفای نقش نوین امنیتی می بیند. این مقاله با طرح این پرسش که اتخاذ سیاست آسیاگرایی در سیاست خارجی ترکیه در دوره اردوغان، تحت تاثیر موازنه امنیتی صورت گرفته یا از ضرورت های دیپلماسی اقتصادی متاثر شده است؟ معتقد است که ادراک رهبران ترکیه از نظم بین المللی در حال گذار در ابتدا موجب شد جذابیت های اقتصادی، محرک اصلی حرکت آسیایی این کشور باشد، اما با گسترش پیوندهای ترکیه با آسیا؛ حفظ منافع و پاسخ به بلندپروازی های امنیتی بر انگیزه های اقتصادی غلبه کرده و در بلندمدت نقش پررنگ تری در این جهت گیری ایفا خواهد کرد. این مقاله در ابتدا با نگاهی نظری، تحولات سیستمی ناظر بر ظهور آسیا را برجسته می کند، سپس این تحولات را از منظر متغیر میانجی یعنی ادراک رهبران ترکیه بررسی کرده و در نهایت با تلفیق عنصر سیستمی و متغیر میانجی تلاش می کند ملاحظات امنیتی و اقتصادی ترکیه را در جهت گیری آسیایی شفاف سازد. یافته ها نشان می دهند که سیاست آسیاگرایی ترکیه نمونه ای از تعامل میان فرصت های اقتصادی و ضرورت های امنیتی است و اهمیت تحلیل ترکیبی ساختار- رهبری در فهم تحولات سیاست خارجی کشورهای در حال توسعه و متوسط را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

آسیا ، ترکیه ، دیپلماسی اقتصادی ، سیاست خارجی ، موازنه امنیتی