جایگاه و کارکرد حقوق عمومی؛ تنظیم یا تحکیم قدرت سیاسی؟

در یک نظام مبتنی بر نمایندگی، حکومت تنها به مثابه ابزاری برای انعکاس اراده ملت می باشد. در واقع حکومت همانند پیمانکار امر عمومی است که از جانب کارفرما به اعمال حق حاکمیت در حوزه عمومی می پردازد. در این راستا ملت برای تحکیم حق حاکمیت خود، تنظیم قدرت سیاسی و جلوگیری از مداخله ساختارهای حکومت در سایر حوزه های زندگی شان، از حقوق عمومی به عنوان سازوکاری بنیادین بهره می جویند تا علاوه بر تضمین حقوق و آزادی های اساسی شان، قدرت سیاسی را محدود کند. در رهیافتی مدرن، حقوق عمومی نقشی همانند یک شمشیر دو لبه را در جامعه بازی می کند. در این صورت اگر ادات تنظیم گر حقوق عمومی، مسیری جز حفظ توازن و متعادل سازی را در پیش گیرند و جذب قدرت و ثروت دولت شوند، آن زمان است که کفه ترازو قدرت دولت به قدرت ذاتی مردم می چربد و حقوق عمومی و بازوانش تنها به منزله ابزاری برای تحکیم قدرت سیاسی دولت بکار می روند. نگارندگان در این پژوهش که به روش تحلیلی - توصیفی از طریق مطالعات کتابخانه ای گردآوری شده، بر آن هستند تا ضمن معرفی حقوق عمومی به عنوان یک سازوکار نهادینه در تضمین حقوق و آزادی های اساسی، به این پرسش پاسخ دهند که آیا احتمال تغییر مسیر حقوق عمومی و تقابل با حقوق و آزادی های اساسی وجود دارد یا خیر؟

کلیدواژه ها:

حقوق عمومی ، حاکمیت مردم ، قرارداد اجتماعی ، حقوق و آزادی های اساسی ، قدرت سیاسی