تحلیل موقعیت های بلاغی در محیط های پیرابازی بازی های برخط درون پرداخت: مطالعه موردی «بازم بازی»

بازی های رایانه ای برخط درون پرداخت، یکی از موفق ترین انواع بازی های رایانه ای تجاری هستند. آن ها با روش های مختلفی، کاربران خود را تدریجا همبود و آن ها را سازمان دهی می کنند. در این تحقیق، ابزارها و شیوه های همبودسازی بازیکنان به واسطه طراحی موقعیت های بلاغی در بخش های مختلف این بازی ها را با استفاده از چهارچوب نظری و روش شناختی «نمایش گرایی» واکاوی کردیم. هدف ما درک این مسئله بود که موقعیت های بلاغی طراحی شده در جهان مجازی بازی، چه نوع انگیزه هایی برای تشکیل همبودگاه های گوناگون در کاربران ایجاد می کنند . با اتکا به مفهوم «دایره جادویی» بازی از یوهان هویزنگا و خوانش یان بوگوست از این مفهوم، موقعیت های بلاغی در جهان بازی را در سه ساحت پیشابازی، پیرابازی و درون بازی دسته بندی کردیم؛ سپس با مفروض گرفتن سرشتی متخلخل برای دایره جادویی جهان بازی در برقراری ارتباط مستمر با جهان واقعی، بر تحلیل موقعیت های بلاغی طراحی شده در «محیط های پیرابازی» متمرکز شدیم. محیط های پیرابازی در بازی های رایانه ای برخط درون پرداخت، محیط هایی بیرون از جریان اصلی بازی هستند که به طور هم زمان واجد ویژگی هایی مربوط و وابسته به اقتضائات جهان واقعی و نظام رویه ای بازی اند. به منظور ارائه نمونه ای برای تحلیل موقعیت های بلاغی در محیط های پیرابازی، بازی «بازم بازی» را به منزله مطالعه موردی انتخاب کردیم. نتایج این تحقیق نشان داد که در طراحی موقعیت های بلاغی محیط های پیرابازی «بازم بازی» ایجاد نوعی انگیزه های شبه عرفانی، در نفی دوگانگی میان جهان واقعی و جهان مجازی بازی و همچنین میان هویت واقعی (به مثابه بازی باز) و هویت مجازی (به منزله بازیکن) بر انگیزه های ایدئالیستی، واقع گرایانه، ماده گرایانه و عمل گرایانه تفوق دارد.

کلیدواژه ها:

بلاغت ، نمایش گرایی ، بازی های برخط درون پرداخت ، دایره جادویی ، محیط های پیرابازی ، کنت برک