کنترل شیمیایی علف های هرز در کشت پاییزه گلرنگ در استان گلستان

گلرنگ (Carthamus tinctorius L.) به دلیل تحمل به تنش هایی نظیر خشکی، سرما و شوری، از پتانسیل بالایی برای توسعه در مناطق دیم برخوردار است. با این حال، در مراحل اولیه رشد، توان رقابت کمی با علف های هرز دارد و نبود علف کش ثبت شده برای آن، مدیریت علف های هرز را دشوار کرده است. این پژوهش با هدف ارزیابی کارایی علف کش های مختلف در کنترل علف های هرز گلرنگ، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گرگان اجرا شد. تیمارها شامل علف کش های پیش کاشت، پیش رویشی و پس رویشی مختلف بودند. نتایج ۳۰ روز پس از محلول پاشی نشان داد که علف کش های پس رویشی گرانستار، ایمرتاکسترا، کیوجی، لونترل، رفلکس و بازاگران با وجود کنترل مناسب علف های هرز، سبب گیاه سوزی بیش از ۸۰ درصد و کاهش عملکرد شدند. در میان علف کش های پیش کاشت و پیش رویشی، گل (۷۵۰ میلی لیتر در هکتار) و پرسوئیت (۱/۵ لیتر در هکتار) کمترین تراکم و بیوماس علف های هرز را ایجاد کردند، اما به گیاه نیز آسیب زدند. در مقابل، پرول (۳ لیتر در هکتار)، چلنج (۲ لیتر در هکتار)، ساکورا (۱۵۰ گرم در هکتار)، لوماکس (۳ لیتر در هکتار) و سنکور (۵۰۰ گرم در هکتار) بدون آسیب جدی به گلرنگ، کنترل مطلوبی بر علف های هرز داشتند. بر اساس یافته ها، استفاده از این علف کش ها در مرحله پیش رویشی می تواند ضمن کاهش رقابت علف های هرز، نیاز به عملیات وجین را کاهش داده و عملکرد محصول را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

رقابت علف های هرز ، علف کش ها ، کنترل علف های هرز ، گلرنگ ، گیاه سوزی