بازخوانی انتقادی دموکراسی بر پایه مبانی توحیدی و نظریه امامت در اندیشه سید جواد نقوی

این پژوهش به بازخوانی انتقادی دموکراسی بر پایه مبانی توحیدی و نظریه امامت در اندیشه سید جواد نقوی می پردازد. نقوی با تکیه بر مبانی توحیدی، اصل حاکمیت الهی و جایگاه امامت، دموکراسی را فاقد مشروعیت دینی دانسته و مشروعیت حکومت را منحصر در انتصاب الهی و نظام امامت معرفی می کند. او دموکراسی را محصول اومانیسم و جهان بینی مادی غرب معرفی کرده و معتقد است که پذیرش آن مستلزم نفی حاکمیت الهی و جایگزینی اراده انسان به جای اراده خداوند است. این مطالعه با روش توصیفی–تحلیلی و بر اساس منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که از دیدگاه نقوی، اتکای دموکراسی بر اراده اکثریت موجب تضعیف حاکمیت الهی، گسترش تحزب و انحراف از دین و شریعت می شود. او نظام امامت را تنها الگوی مشروع و کارآمد برای تحقق عدالت و هدایت دینی می داند و معتقد است تنها در پرتو حاکمیت معصوم یا نایب منصوب اوست که رشد، تعالی و تکامل انسان و نیز تامین سعادت دنیا و آخرت امکان پذیر می شود. نتیجه پژوهش بیانگر آن است که اندیشه نقوی چالشی جدی برای سازگاری دموکراسی با نظام سیاسی اسلام ایجاد می کند و زمینه ای برای بازاندیشی نسبت دین و سیاست در جوامع مسلمان فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

حاکمیت الهی ، امامت ، دموکراسی ، سید جواد نقوی