بررسی تطبیقی وضعیت دینداری در عصر غیبت و ظهور امام مهدی (عج)

بهره مندی از امام معصوم (ع) به صورت مستقیم در عصر ظهور تفاوت اساسی با زمان محرومیت از حضور معصوم در زمان غیبت دارد و نقش آفرینی مجزایی در همه ابعاد زندگی انسان ایفا می کند. عصر غیبت یا دوره آخرالزمان دوره ای است که پیدایش بدعت ها در دین و شعائر دینی به اوج می رسد؛ بدعت هایی که آنچنان در بطن سنت ها و اصالت های اسلامی نفوذ می کنند که بسیاری از دین داران به هیچ روی گمان بدعت بودن آنها را نخواهند داشت. نبود امام معصوم (ع) در میان امت اسلامی و هادی و راهنما اثرات قابل توجهی در فهم و استنباط مسلمین از مسائل دینی ایجاد می کند. براساس آیات و روایات، وضعیت دینداری مسلمین در عصر غیبت دستخوش انحرافات و بدعت هایی می شود که اصلاح آن فقط به دست امام معصوم (ع) شدنی است. فراموش کردن سنت های رسول خدا (ص) و برداشت های ذوقی و شخصی از احکام اسلامی و معیار قرار دادن منفعت شخصی و گروهی به جای محوریت قرار دادن رضایت خداوند متعال از اتفاقات ناگواری است که در عصر غیبت گریبان گیر امت اسلامی می شود. آخرین حجت و ذخیره الهی با قیام و ظهور خود، وضعیت دینداری مردم را اصلاح کرده و چنان تغییراتی در اجرای احکام الهی ایجاد می کند که مردم گمان می کنند او دین جدیدی را پایه ریزی کرده است. براساس منظومه روایی شیعه، این تفکر و گمان غلط است؛ زیرا مهدی موعود (عج) دین، کتاب، احکام و سنت جدیدی برای مردم نمی آورد، بلکه همان دین جدش رسول خدا (ص) را احیا و بازسازی و دین اسلام را از خرافه، بدعت و انحراف پیراسته می کند. در آن زمان، دین حیات تازه ای می گیرد و مسیر شکوفایی و غلبه بر ادیان دیگر را به سرعت طی می کند.

کلیدواژه ها:

امام مهدی (عج) ، دین ، دینداری ، عصر غیبت ، عصر ظهور ، مهدویت ، بدعت