«دیگری» و هنر مدرن: کنکاشی در آراء کانت، شوپنهاور و نیچه

غالبا پژوهشگران از واقع گرایی به مثابه معیاری اساسی در بررسی سبک های هنری، به ویژه هنرهای بصری، بهره می گیرند. با این همه، از ابتدای قرن بیستم و با به محاق رفتن واقع گرایی در آثار بصری، دیگر نمی توان از چنین معیاری در تبیین تحول سبک ها و نگرش های هنری مانند گذشته بهره گرفت؛ به عبارت دیگر، واقع گرایی در توضیح تحولات هنری و ظهور مکاتب مختلف نابسنده است. در این مقاله با بررسی دیدگاه های کانت نشان داده می شود که سوبژکتیو دانستن حکم زیبایی شناختی را می توان به مثابه انتظاری در جهت تایید «دیگری» در نظر گرفت، از این منظر هرچند کانت همواره انتظار دارد تا «دیگری» احکام زیبایی شناختی صادرشده توسط «من» را تایید کند، با این همه این امکان وجود دارد تا «دیگری»، حکمی متفاوت داشته باشد. چنین تفاوتی در نبود اصول عینی ابژکتیو زیبایی شناسانه، راه به گفتگو و اقناع می برد، شیوه ای که نشان داده می شود، می تواند تحول سبک های هنری را در اروپا، پس از ظهور امپرسیونیسم توضیح می دهد. درعین حال، انحلال «دیگری» که در نهایت سبب انحلال «من» نیز می شود، یکی دیگر از امکانات سوبژکتیو دانستن حکم زیبایی شناختی است که از سوی شوپنهاور و نیچه پی گرفته می شود و چنانکه استدلال می شود، نمونه های قدرتمند خود را در هنرهای تصویری آبستره می یابد.

کلیدواژه ها:

زیبا یی شناسی ، دیگری ، کانت ، شوپنهاور ، نیچه