وجه نماهای “dabe” و “dabɑ” در کردی مکریانی
محل انتشار: مجله پژوهش های زبانی، دوره: 16، شماره: 2
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 84
فایل این مقاله در 28 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JOLR-16-2_007
تاریخ نمایه سازی: 1 تیر 1405
چکیده مقاله:
وجهیت مقوله ای معنایی است که به گویشوران یک زبان اجازه می دهد تا به بیان موضع و دیدگاه خود نسبت به گزاره های زبانی مبادرت ورزیده و درباره الزام و امکان وقوع گزاره ها صحبت کنند. هدف جستار حاضر بررسی وجهیت و تعامل آن با زمان دستوری در کردی مکریانی است. کردی مکریانی گونه ای از کردی سورانی است که در برخی از شهرهای کردنشین ایران از جمله مهاباد، بوکان، سردشت، پیرانشهر، نقده، اشنویه، میاندوآب و شاهین دژ صحبت می شود. در کردی مکریانی دو واژه ای که برای بیان وجهیت به طور فراوان مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از: “dabe” و “dabɑ”. این واژه ها به مقوله دستوری فعل تعلق دارند و معادل «باید» یا «بایستی» در فارسی هستند. افعال وجهی مورد بحث الزام قوی را نشان داده و از این طریق برای بیان وجهیت تکلیفی و معرفتی به کار می روند. پژوهش حاضر نشان می دهد که تمایز میان این وجه نماها در مقوله زمان دستوری نهفته است، به گونه ای که “dabe” دارای زمان دستوری حال و “dabɑ” دارای زمان دستوری گذشته است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که عنصر زمان دستوری در این افعال نقش فعالی دارد و روی هر دو پیمانه نحو و معناشناسی تاثیر می گذارد. در قلمروی نحو، مشخصه زمان دستوری فعل وجهی در تعیین زمان دستوری فعل اصلی تاثیرگذار است. داده های پژوهش نشان می دهند که با توجه به اینکه “dabe” مشخصه ]حال[ دارد، فعلی که بعد از آن در جمله نمود پیدا می کند حتما باید دارای مشخصه ]حال[ باشد. از طرف دیگر، فعل وجهی “dabɑ” به زعم اینکه مشخصه ]گذشته[ دارد باعث می شود که فعل اصلی نیز با زمان دستوری گذشته در جمله نمود پیدا کند. در قلمروی معناشناسی، مشخصه زمان دستوری در تعیین خوانش وجهیت، یعنی وجهیت تکلیفی و یا معرفتی، نقش مهمی ایفا می کند. به طور مشخص، نتایج پژوهش بیانگر آن هستند که از وجه نمای “dabɑ” فقط می توان برای بیان وجهیت تکلیفی در گذشته استفاده کرد در حالیکه وجه نمای “dabe” برای بیان وجهیت تکلیفی در وقت حال و آینده و همچنین وجهیت معرفتی مورد استفاده قرار می گیرد. در این راستا، عنصری که در تمایز میان خوانش تکلیفی و معرفتی این فعل ما را یاری می دهد نمود دستوری است، به گونه ای اگر وجه نمای “dabe” با نمود کامل همراه شود، خوانش وجهیت معرفتی است و اگر بدون حضور عنصر نمود مورد استفاده قرار گیرد، خوانش وجهیت تکلیفی خواهد بود
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زانکو رادنیا
دانشجوی دکتری زبان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
غلامحسین کریمی دوستان
استاد زبان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :