طراحی مرکز درمانی کودکان اوتیستیک با رویکرد شفا بخشی محیط

معماری به عنوان یک حرفه در قبال برطرف کردن نیازهای متنوع کاربران فضا مسئولیت دارد به رسمیت شناخته شدن کودکان به عنوان شهروندان برابر و دسترسی به تمامی خدمات صرف نظر از نژاد مذهب، گروه قومی درآمد و جنسیت می باشد همچنین طراحی برای کودکان خود نیازمند راهبردی است که تمامی عرصه های زندگی را در برگیرد آموزش حمل و نقل خدمات عمومی بهداشت محیط کودکان با نیازهای خاص نباید از چنین تطبیقی استثنا باشند امکانات ورزشی و اوتیسم یک نوع اختلال رشد است که در مواردی مانند تعامل اجتماعی و واکنش های خاص این افراد نسبت به اتفاقات اطراف بروز پیدا می کند، متاسفانه آمار مبتلایان به این اختلال در جهان و ایران روز به روز در حال افزایش است و طراحی فضا برای این افراد موضوع جدیدی است که تنها در برخی کشورهای اروپایی و غربی مورد توجه قرار گرفته است. هرچند هنوز به دست آورد قطعی ای در این زمینه نرسیده اند این اختلال در سنین پایین قابل تشخیص است و اگر بتوان از سنین پایین تر آموزش و درمان را شروع کرد شانس بیشتری برای بهبود افراد اوتیستیک وجود دارد. با این روند صعودی آمار و نبود فضایی مناسب در کشور توجه و احساس نیاز به معماری فضایی آموزشی و درمانی برای این کودکان روز به روز بیشتر می شود تاکنون علت دقیق و اصلی این بیماری شناخته نشده است پس در نتیجه نمی توان درمان قطعی برای آن مشخص کرد اما می توان گفت که وجود فضایی طراحی شده مختص این افراد همراه با دارو و درمان پزشکی آموزش اصلاح الگوی رفتاری و توجه بیشتر می تواند در درمان این کودکان موثر باشد. در این مقاله سعی شده موارد مورد توجه طراحی تا جای ممکن رعایت شود و مرکزی برای کودکان مبتلا به اوتیسم طراحی شود.

کلیدواژه ها:

کودک ، اوتیسم ، آموزش ، شفابخشی محیط ، معماری درمانی