تدوین الگوی طراحی معماری مجتمع های مسکونی براساس فلسفه ساختارگرایی. نمونه موردی معماری معاصر ایران (دوره پهلوی تا کنون)

در مواجهه با چالش های نوین شهرنشینی و تحولات اجتماعی ضرورت تدوین الگوهای نوین طراحی معماری مجتمع های مسکونی، بیش از گذشته احساس می شود. این پژوهش با هدف تدوین الگویی نظری در طراحی مجتمع های مسکونی مبتنی بر فلسفه ی ساختارگرایی، انجام گرفته است. ساختارگرایی به عنوان رویکردی میان رشته ای با تاکید بر روابط درونی نظم ساختاری و کارکرد اجتماعی فضاها، بستری مفهومی برای تحلیل معماری فراهم می سازد. در این مطالعه ضمن بررسی مبانی نظری ساختارگرایی در معماری نمونه های شاخصی از مجتمع های مسکونی در معماری معاصر ایران از دوره پهلوی تا کنون مورد تحلیل تطبیقی قرار گرفته اند. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای نمونه های موردی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که اصول ساختارگرایی می توانند مبنایی برای طراحی مجتمع های مسکونی سازگار با زمینه فرهنگی- اجتماعی ایران فراهم آورند. در پایان الگویی پیشنهادی با تاکید بر نظم فضایی، سلسله مراتب عملکردی و همبستگی کالبدی- اجتماعی فضاها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

ساختارگرایی ، معماری معاصر ، ایران ، مجتمع های مسکونی ، طراحی معماری ، الگوی نظری