بررسی داوری و شیوه های جایگزین حل و فصل اختلافات در قانون مدنی ایران

اختلافات ناشی از قراردادها از پدیده های اجتناب ناپذیر در روابط حقوقی است که حل و فصل آنها می تواند از مسیرهای گوناگون صورت گیرد. این پژوهش با بررسی شیوه های مختلف حل اختلاف آنها را به دو دسته کلی «قضایی» و «غیر قضایی» تقسیم می کند. در شیوه های قضایی اختلاف از طریق دادگاه یا داوری و بر اساس اصول حقوقی و مقررات قانونی توسط قاضی یا داور رسیدگی شده و رای صادره برای طرفین الزام آور است. در مقابل شیوه های غیر قضایی یا «شیوه های جایگزین حل اختلاف» بر حل دوستانه و توافق محور اختلافات تاکید دارند و بدون صدور رای تحمیلی طرفین را به دستیابی به توافق مشترک سوق می دهند. این شیوه ها شامل مذاکره، کارشناسی، میانجگری، سازش و رجوع به هیات های حل اختلاف می باشند. یافته های تحقیق نشان می دهد که هر یک از روش های حل اختلاف در مقایسه با یکدیگر دارای مزایا و معایب خاصی هستند و انتخاب روش مناسب وابسته به ماهیت، اختلاف اراده طرفین و ملاحظات زمانی و هزینه ای است. در مجموع، شیوه های جایگزین حل اختلاف به دلیل انعطاف پذیری، سرعت و حفظ روابط طرفین نقش مهمی در مدیریت و حل اختلافات قراردادی، به ویژه در قراردادهای اداری ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

داوری ، دادرسی ، اختلاف ، مذاکره ، دعاوی ، میانجگری ، دادرسی خصوصی