چالش بهره برداری از ظرفیتهای تاریخی و گردشگری در توسعه پایدار شهری نمونه موردی آسبادهای قلعه رستم در شهر جدید رامشار و شهرستان هامون

آسبادهای قلعه رستم به عنوان یکی از نمونه های کم نظیر معماری بومی سیستان بیانگر تعامل خلاقانه انسان با شرایط اقلیمی بادخیز منطقه هستند. این سازه ها علاوه بر ارزش های تاریخی و معماری ظرفیت بالقوه ای در ارتقای گردشگری مرزی و پشتیبانی از توسعه پایدار شهری در شرق ایران دارند. با وجود این تاکنون این ظرفیت ها در برنامه ریزی شهری رامشار و شهرستان هامون نادیده گرفته شده و به کارگیری موثر آنها در چارچوب سیاست های توسعه ای منطقه تحقق نیافته است. پژوهش حاضر با بهره گیری از رویکرد توصیفی تحلیلی و روش ترکیبی مطالعات اسنادی، تحلیل مکانی با استفاده از تصاویر ماهواره ای و نقشه های هوایی و مشاهدات میدانی به بررسی نقش و جایگاه آسبادهای قلعه رستم در روند توسعه پایدار شهری می پردازد. نتایج تحقیق نشان می دهد که تلفیق اصول حفاظت میراث فرهنگی با برنامه ریزی شهری می تواند علاوه بر صیانت از هویت بومی، زمینه ساز تنوع بخشی اقتصادی، تقویت دیپلماسی گردشگری مرزی و ارتقای کیفیت زندگی در سکونتگاه های جدید سیستان شود. یافته ها همچنین بر ضرورت تدوین راهبردهای یکپارچه برای مدیریت پایدار منابع تاریخی و معماری بومی در مقیاس شهری و منطقه ای تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، آسبادهای قلعه رستم ، توسعه پایدار شهری ، گردشگری مرزی ، رامشار ، هامون