نقش معماری پایدار در بهسازی و افزایش بهره وری انرژی در ساختمانهای قدیمی شهری

ساختمانهای قدیمی در بافتهای شهری به دلیل فرسودگی، پوسته، ضعف عایق کاری، استفاده از مصالح غیر بهینه و طراحی غیر منطبق با شرایط اقلیمی معمولا دارای بازده پایین انرژی و هزینه های بالای بهره برداری هستند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و بهینه سازی عملکرد انرژی این ساختمان ها از منظر معماری پایدار انجام شده است. در این مطالعه سه سناریوی اصلی شامل عایق کاری پوسته خارجی، تعویض پنجره ها با نمونه های دو جداره با ضریب انتقال حرارت پایین و اصلاح سیستم تهویه طبیعی و مکانیکی مورد ارزیابی قرار گرفت. شبیه سازی های انجام شده در محیط نرم افزار DesignBuilder نشان داد که اجرای همزمان این راهکارها می تواند تا حدود ۴۵ درصد از مصرف انرژی سالیانه ساختمان بکاهد. افزون بر کاهش مصرف انرژی، استفاده از مصالح بومی، بهره گیری از نور طبیعی و ارتقای تهویه متقاطع موجب بهبود کیفیت محیط داخلی و آسایش حرارتی ساکنان گردید. نتایج این تحقیق تاکید می کند که تلفیق اصول معماری پایدار در فرآیند بازسازی ساختمان های قدیمی نه تنها منجر به ارتقای بهره وری انرژی می شود بلکه ارزش زیست محیطی، اقتصادی و فرهنگی فضاهای شهری را نیز افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، بهسازی ، انرژی ساختمان ، قدیمی ، بهره وری انرژی ، بازسازی