بازنمایی خود مبتنی بر تجارب روانی زنان مبتلا به افسردگی با مدل سیستم خانواده درونی

پژوهش حاضر با هدف تبیین بازنمایی خود بر تجارب روانی زنان مبتلا به افسردگی بود و فهم نحوه سازمان یافتگی بخش های درونی آن ها بر اساس رویکرد سیستم خانواده درونی انجام شد. با توجه به شیوع بالای افسردگی در زنان و نقش تعیین کننده آن در تضعیف احساس ارزشمندی، انسجام درونی و کیفیت روابط در این مطالعه تلاش شد از طریق تحلیل مضمون، به لایه های عمیق تری از خود در زنان افسرده دست یابد. پژوهش حاضر با روش کیفی و پدیدارشناسی تفسیری جهت استخراج و تحلیل مضامین و ساختارهای معنایی تجارب ۱۵ زن مبتلا به افسردگی در ارتباط با محیط جهت شناسایی "خود"ها با روش نمونه گیری هدفمند گردآوری شد. داده ها از طریق مصاحبه عمیق گردآوری و پس از پیاده سازی کلمه به کلمه با روش تحلیل مضمون بررسی شد. یافته ها نشان داد که هسته تجربه زنان در قالب تم اصلی خود از هم گسیخته و ناکارآمد قابل تبیین است؛ به طوری که مشارکت کنندگان تعامل خود با پیرامونشان را مجموعه ای از بخش های درونی متعارض و ناهماهنگ توصیف کردند. مضامینی همچون خودسرزنشگری، هیجان های منفی پایدار، احساس نابسندگی، احساس بی ارزشی، روابط عاطفی ناکام و انزوا بیشترین فراوانی را داشتند. همچنین شش گونه بازنمایی ذهنی "خود" شامل خود انطباقی، خود انتقادی، خود سرکوب شده، خود آرمانی، خود نامنسجم و خود انکار شده شناسایی شد که هر یک نقش مهمی در افت بهزیستی روان شناختی داشتند. نتایج نشان می دهد که افسردگی در این زنان با نوعی گسست درونی و ناتوانی در دستیابی به انسجام روانی همراه است و تقویت "خود هسته ای" و رابطه شفقت آمیز با بخش های درونی می تواند در افزایش بهزیستی زنان افسرده نقش محوری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، خود ، سیستم خانواده درونی ، زنان