معماری نوین و بازخوانی الگوهای سنتی در شکل دهی شهر سبز اسلامی–ایرانی

این پژوهش به بررسی چارچوبی تلفیقی برای شکل دهی «شهر سبز اسلامی–ایرانی» می پردازد که بر بازخوانی اصول معماری سنتی ایرانی–اسلامی و به کارگیری فناوری ها و مصالح نوین پایدار و تعریف شاخص های بومی شده پایداری تاکید دارد؛ هدف اصلی ارائه مدلی کاربردی و عملکردی است که هم هویت فرهنگی را حفظ کند و هم کارایی زیست محیطی و کیفیت زندگی شهری را ارتقا دهد. با تحلیل مفهومی و تطبیقی نمونه های تاریخی و معاصر، این پژوهش نشان می دهد که عناصر اقلیمی سنتی مانند حیاط مرکزی، بادگیر و مصالح بومی در ترکیب با عایق ها، شیشه های کنترلی و سیستم های هوشمند مدیریت انرژی می توانند بار انرژی و نیاز به منابع و سوخت های فسیلی را کاهش دهند؛ این ترکیب از طریق چرخه طراحی استخراج-تطبیق-ارزیابی عملیاتی می شود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که برای ایجاد شهر سبز اسلامی–ایرانی لازم است سازوکارهای سیاستی، آموزشی و اجرایی شامل دستورالعمل های طراحی اقلیمی-فرهنگی، مشوق های مالی و برنامه های میان رشته ای آموزشی پیاده سازی شوند تا چارچوب نظری به راهکارهای عملی و مقیاس پذیر تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

شهر سبز ، معماری ایرانی–اسلامی ، پایداری شهری ، مصالح نوین ، سیستم های هوشمند