ارزیابی مولفه های پایداری زیست محیطی در گزارشگری پایداری در راستای پاسخگویی سازمان ها در برابر ذی نفعان

گزارشگری پایداری به عنوان ابزاری برای ارتقای پاسخگویی سازمان ها در برابر ذی نفعان به ویژه در حوزه زیست محیطی، با چالش هایی در حوزه اثربخشی و محتوا مواجه است. هدف این پژوهش ارزیابی مولفه های پایداری زیست محیطی در گزارشگری پایداری و تحلیل نقش آن ها در تقویت پاسخگویی سازمان ها در برابر ذی نفعان مختلف است. پژوهش حاضر از نظر ماهیت، توصیفی-تحلیلی بوده و با استفاده از روش مرور و تحلیل ادبیات منتخب حوزه گزارشگری پایداری، حسابداری پایداری و گزارشگری زیست محیطی انجام شده است. نتایج نشان می دهد که مولفه هایی نظیر مصرف منابع و انرژی، انتشار آلاینده ها، مدیریت پسماند، حفاظت از تنوع زیستی و پایبندی به مقررات زیست محیطی، عناصر اساسی پاسخگویی زیست محیطی سازمان ها محسوب می شوند. همچنین یافته ها حاکی از آن است که افشای صرف این مولفه ها بدون تحلیل پیامدهای واقعی فعالیت های سازمان، پاسخگویی معناداری برای ذی نفعان ایجاد نمی کند. چارچوب تحلیلی پیشنهادی پژوهش نشان می دهد که پاسخگویی زیست محیطی زمانی محقق می شود که گزارشگری پایداری از سطح افشاهای نمادین فراتر رفته و با در نظر گرفتن انتظارات ذی نفعان، بر ارزیابی اثرات واقعی زیست محیطی فعالیت های سازمان تمرکز کند.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری ، پایداری زیست محیطی ، پاسخگویی سازمانی ، ذی نفعان