معماری بومی معاصر به مثابه تجلی روح زمانه؛ مطالعه ی موردی اقامتگاه ماجرا در جزیره ی هرمز

تحولات گسترده ی فناوری، اقتصاد و فرهنگ در دهه های اخیر، معماری معاصر را در جوامع تاریخی و فرهنگی غنی چون ایران با گسست از بستر فرهنگی و بحران هویت روبه رو کرده است. با این حال، معماری بومی به عنوان یکی از اصلی ترین جلوه های هویت سرزمینی، بار دیگر مورد توجه نظریه پردازان و طراحان قرار گرفته است. آنچه اهمیت دارد، بازآفرینی سنت در قالبی معاصر برای پیوند دوباره ی «روح مکان» و «روح زمانه» است. این پژوهش با هدف بازتعریف مفهوم «معماری بومی معاصر» در ایران، به بررسی اقامتگاه «ماجرا» در جزیره ی هرمز به عنوان نمونه ای از معماری تفسیری و نوآورانه می پردازد. روش تحقیق بر پایه ی تحلیل تفسیری و تطبیقی است و چارچوب نظری آن از آراء متفکرانی چون نوربرگ-شولتز در مفهوم «روح مکان»، راپاپورت در نظریه ی «فرم و فرهنگ»، و اردلان و بختیار در «حس وحدت» الهام گرفته است. در این مقاله، با تحلیل مولفه های طبیعت، مکان، زمان، ساخت گرایی و هویت در اقامتگاه ماجرا، چگونگی تجلی روح زمانه در بستری بومی بررسی می شود. نتایج بیانگر الگویی نو از بومی گرایی بر پایه ی مصالح و فرهنگ محلی است.

کلیدواژه ها:

معماری بومی معاصر ، روح زمانه ، اقامتگاه ماجرا ، جزیره هرمز ، هویت مکان ، بوم گرایی تفسیری