بررسی اثر شرایط رشد بر میزان تولید و عملکرد لخته سازی پلیمر/های زیستی خارج سلولی با منشاء باکتریایی

گسترش روزافزون صنایع و شهرنشینی، سبب تولید حجم زیادی از فاضلاب و پساب حاوی آلاینده های سمی می شود. با توجه به این حجم زیاد، تصفیه پساب به منظور تولید آب پاکیزه و ایمن برای مصرف انسان نیازمند استفاده از فرآیندهای کم هزینه و بهبودیافته است. از مهمترین و پرکاربردترین روش های تصفیه آب و فاضلاب، استفاده از ترکیبات منعقدکننده و لخته ساز است. به دلیل مخاطراتی که استفاده از منعقدکننده های شیمیایی می توانند بر سلامت انسان و محیط زیست داشته باشند، استفاده از ترکیبات زیستی یا طبیعی به عنوان لخته ساز مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش، به بررسی میزان تولید و عملکرد لخته سازی مواد پلیمری برون سلولی با منشا باکتریایی در شرایط دما و درصد ترکیب متفاوت از محیط کشت نمک های معدنی پرداخته شد و اثر اضافه کردن عامل ایجاد استرس اسمزی به عنوان محرک تولید مواد پلیمری برون سلولی، بر میزان تولید بررسی شد. بر این اساس، دمای بهینه رشد سویه مد نظر به عنوان ℃۳۷ تعیین شد. همچنین، استفاده از محیط کشت حاوی گلوکز به عنوان منبع کربن سهل الهضم و همچنین عصاره مخمر به عنوان منبع ویتامین و کوفاکتورهای مورد نیاز رشد، میزان تولید را در مقایسه با استفاده از سدیم استات به عنوان منبع کربن افزایش داد. به علاوه بالاترین میزان عملکرد لخته سازی و تولید به ترتیب مربوط به نسبت کربن به نیتروژن ۲۰ با عملکرد لخته سازی ۴۵% و غلظت NaCl ۳% با میزان تولید EPS معادل g/l۶/۲ بود.

کلیدواژه ها:

مواد پلیمری برون سلولی ، لخته ساز زیستی ، محیط کشت ، منعقدکننده