ارزیابی و تحلیل دو روش رسوب دهی زیستی کربنات کلسیم و درمان بیوپلیمری در بهسازی خاک های ماسه ای

در سال های اخیر روش های زیستی بهسازی خاک به عنوان جایگزین هایی سازگار با محیط زیست برای روش های شیمیایی/سیمانی مطرح شده اند. این مقاله با تمرکز بر دو رویکرد اصلی رسوب دهی زیستی کربنات کلسیم (MICP) و درمان بیوپلیمری (BPT) به مرور سازوکارها، نتایج آزمایشگاهی گزارش شده در حوزه مقاومت، نفوذپذیری، دوام و نیز ملاحظات اجرایی و محیط زیستی می پردازد. برای خروج از حالت مروری، یک چارچوب ارزیابی چندمعیاره تعریف شده و به هر روش بر اساس معیارهای عملکردی امتیاز تخصیص یافته است. نتایج نشان می دهد که MICP به سبب سیمانی شدن معدنی معمولا افزایش چشمگیر مقاومت/سختی و کاهش نفوذپذیری را فراهم می کند اما به کنترل یکنواختی تزریق و مدیریت پساب آمونیاکی نیاز دارد. در مقابل بیوپلیمرها با ایجاد شبکه های ژلی و پیوندهای فیزیکی/شیمیایی، کاهش سریع نفوذپذیری و رفتار چقرمه تر را ارائه می دهند و از منظر ایمنی و محیط زیست کم خطرترند؛ هرچند دوام آن ها در برابر چرخه های محیطی و تجزیه زیستی باید مدیریت شود. در نهایت بر اساس وزن دهی عمومی بیوپلیمرها اندکی برتر ارزیابی شدند. در پایان یک نقشه تصمیم کاربردی برای انتخاب روش مناسب در پروژه های ژئوتکنیکی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

بهسازی زیستی خاک ، MICP ، BPT ، نفوذپذیری ، دوام ، ارزیابی چندمعیاره