سنجش شکوفایی جلبکی با استفاده از مدل NDCI

هدف و زمینه: مناطق ساحلی از نظر اقتصادی و زیست محیطی بسیار مهم هستند و خدمات متنوعی از جمله حمل ونقل، شیلات، گردشگری، تامین آب شرب و زیستگاه برای گونه های بومی و مهاجر فراهم می آورند. با این حال، این مناطق تحت تاثیر فشارهای انسانی و تغییرات اقلیمی قرار گرفته و این موضوع منجر به افزایش مواد مغذی و یوتریفیکاسیون شده است. در دهه های گذشته، شکوفایی های سیانوباکتری به طور مکرر در سواحل مختلف گزارش شده اند. تصاویر ماهواره ای می توانند به مدیریت و تصمیم گیری کمک کنند و با کاهش خطرات برای سلامت انسان و بهبود استفاده از منابع میدانی، در کنترل شکوفایی های مضر جلبکی (HABs) نقش مهمی ایفا کنند. روش کار: حسگرها و ماهواره های فضابرد رایج مورد استفاده در ارزیابی های کیفیت آب شامل لندست ۵ (سنجنده TM و MSS)، لندست ۷ (سنجنده ETM+)، لندست ۸ (سنجنده OLI و TIRS)، سنتینل ۲ (MSI)، اسپات – ۵، ترا (MODIS). یافته ها: شاخص های طیفی می تواند به طور موثر به عنوان یک ابزار نظارت کیفی و کمی شکوفایی جلبکی استفاده شود. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که شاخص های طیفی می تواند تنوع مکانی و زمانی توزیع فیتوپلانکتون ها را به طور دقیق برای طیف گسترده ای از آب ها ترسیم کند از آب های باز اقیانوسی با کلروفیل پایین (کمتر از ۷/۵ میکروگرم بر لیتر) تا آب های نزدیک ساحل با کلروفیل متوسط (۷/۵ تا ۲۵ میکروگرم بر لیتر)، آب های داخلی با کلروفیل بالا (۲۵ تا ۵۰ میکروگرم بر لیتر) و استخرهای کشاورزی با کلروفیل به شدت بالا (بیشتر از ۵۰ میکروگرم بر لیتر). بنابراین، شکوفایی جلبکی از طریق محاسبات سنجش از دور بدون مطالعه میدانی امکان پذیر است.

کلیدواژه ها:

ماهواره ، سیانوباکتری ، شاخص طیفی