بررسی نقش ریزجلبک های سبز در حذف زیستی کروم از فاضلاب های صنعتی: مکانیسم ها، عوامل موثر و چالش ها

آلودگی آب های سطحی و زیرزمینی با فلزات سنگین به ویژه کروم، به دلیل سمیت و اثرات زیانبار آن، یکی از چالش های جدی زیست محیطی است. فرم شش ظرفیتی کروم بسیار سمی و محلول، و فرم سه ظرفیتی نیز با وجود سمیت کمتر، می تواند در محیط های آبی انباشت شود. با توجه به محدودیت های روش های فیزیکوشیمیایی رایج در حذف فلزات سنگین، استفاده از ریزجلبک های سبز به عنوان بیوجذب زیستی، به دلیل رشد سریع، تحمل نسبتا بالا و دارا بودن گروه های عاملی فعال، راهکاری امیدبخش محسوب می شود. این مطالعه به صورت مروری به تحلیل نقش ریزجلبک های سبز در حذف کروم از محیط های آبی پرداخته است. مکانیزم های جذب شامل جذب فیزیکی، تبادل یونی، تشکیل کمپلکس و ترسیب بررسی شدند. همچنین، تاثیر عوامل موثر بر کارایی حذف از جمله pH، زمان تماس، غلظت اولیه یون و زیست توده، و دما مورد بحث قرار گرفته است. بررسی ها نشان می دهد که بیشترین کارایی جذب کروم(VI) در pH پایین (۲–۳) و برای کروم(III) در pH حدود ۵ حاصل می شود. بازده حذف تحت تاثیر زمان تماس، نسبت زیست توده به فلز و دما قرار دارد. ریزجلبک ها قادرند فلزات سنگین را با کارایی مناسب حذف کنند و زیست توده حاصل می تواند در تولید بیوگاز، بیودیزل و کود زیستی به کار رود. با این حال، چالش هایی مانند حضور یون های رقیب، پایداری زیست توده و مقیاس پذیری، مانع استفاده گسترده صنعتی هستند. حذف زیستی کروم با استفاده از ریزجلبک ها روش موثر، پایدار و دوستدار محیط زیست است. بهینه سازی شرایط عملیاتی و طراحی سامانه های مهندسی شده می تواند پتانسیل این فناوری را در تصفیه فاضلاب های صنعتی افزایش دهد. مطالعات آینده باید بر توسعه زیست توده های اصلاح شده و ترکیب سامانه های ریزجلبکی با فناوری های نوین تمرکز کنند تا چالش های مقیاس پذیری و پایداری برطرف شود.

کلیدواژه ها:

ریزجلبک های سبز ، کروم ، جذب زیستی ، تصفیه فاضلاب صنعتی