بیولیچینگ پسماندهای معدنی در تونل های بهینه شده: یک بررسی کوتاه بر نقش باکتری ها و آنزیم ها

هدف و زمینه: پسماندهای معدنی، به ویژه در محیط های محصور مانند تونل ها، به دلیل حضور فلزات سنگین، چالش های زیست محیطی قابل توجهی ایجاد می کنند و به عنوان منابع آلودگی پایدار شناخته می شوند. هدف این مقاله، بررسی جامع و انتقادی پتانسیل استفاده از روش های بیوتکنولوژیکی، به طور خاص باکتری ها و سیستم های آنزیمی آن ها، برای بی خطرسازی و بازیافت فلزات سنگین از این پسماندها است. روش کار: این پژوهش یک مطالعه مروری-تحلیلی است که با بررسی انتقادی مقالات علمی و پژوهشی معتبر (۲۰۱۹ به بعد)، به تحلیل مکانیزم ها، چالش ها و چشم اندازهای فناوری بیولیچینگ (آبشویی زیستی) در شرایط درجا می پردازد. یافته ها: نتایج مرور نشان داد که مکانیزم های کلیدی شامل اسیدولیز، کمپلکسولیز و ردوکسولیز توسط میکروارگانیسم های اتوتروف اسیدوفیل (برای فلزات سولفیدی) و هتروتروف (مانند قارچ های آسپرژیلوس و پنی سیلیوم برای فلزات اکسیدی و سرب) هدایت می شوند. فناوری های کمکی مانند الکتروکینتیک می توانند به طور موثری بر چالش های کنترل pH و انتقال جرم در کاربردهای درجا غلبه کنند. نتیجه گیری: بیولیچینگ یک جایگزین پایدار و کم هزینه برای روش های سنتی است. برای کاربرد موفق در مقیاس صنعتی، تحقیقات آینده باید بر توسعه کنسرسیوم های میکروبی مقاوم، بهینه سازی مهندسی فرآیند در محل و یکپارچه سازی با فناوری های هوشمند پایش و کنترل متمرکز شود.

کلیدواژه ها:

بیولیچینگ ، پسماند معدنی ، قارچ های هتروتروف ، باکتری های اسیدوفیل