نقش معادن کوچک و مقیاس متوسط در توسعه پایدار منطقه ای: تحلیل مزایا و معایب اقتصادی – محیط زیستی و سیاست های پیشنهادی

هدف و زمینه: معادن کوچک و متوسط نقشی اساسی در ایجاد اشتغال، تحریک اقتصاد محلی و توزیع عادلانه فعالیت های معدنی در مناطق کمتر توسعه یافته دارند؛ اما محدودیت های فناورانه، محیط زیستی و نهادی مانع بهره گیری کامل از ظرفیت آن ها شده است. هدف این پژوهش، تحلیل یکپارچه نقش این معادن در توسعه پایدار منطقه ای و ارائه راهکارهای کاربردی برای بهبود عملکرد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی آن هاست. روش کار: این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات داخلی و خارجی، تحلیل اسناد ملی، و مقایسه تطبیقی تجربیات بین المللی انجام شد. ارزیابی پایداری بر پایه سه بعد اصلی توسعه پایدار و مجموعه ای از شاخص های اقتصادی (اشتغال، ارزش افزوده)، زیست محیطی (مدیریت پسماند، کیفیت هوا و آب)، و اجتماعی (مشارکت جامعه محلی، تعارضات اجتماعی) صورت گرفت. یافته ها: نتایج نشان می دهد که معادن کوچک و متوسط، علی رغم سهم قابل توجه در رشد منطقه ای، با چالش هایی همچون بهره وری پایین، محدودیت مالی، نبود فناوری های پاک و ضعف استانداردهای پایش مواجه اند. بررسی تطبیقی کشورها نشان داد که سیاست های موفق، بر خوشه سازی فرآوری، تقویت زیرساخت های نظارتی، ادغام فناوری های کم هزینه محیط زیستی و مشارکت موثر جوامع محلی استوار است. تحلیل پایداری نشان می دهد که شکاف میان منافع اقتصادی و آثار محیط زیستی قابل مدیریت است و با اعمال سیاست های هدفمند می توان سطح پایداری این معادن را به طور معناداری افزایش داد. نتیجه گیری: این پژوهش تاکید می کند که معادن کوچک و متوسط قادرند به محرک های اصلی توسعه پایدار منطقه ای تبدیل شوند، مشروط بر آنکه نظام حکمرانی، ابزارهای نظارتی، و مشوق های اقتصادی بازطراحی شود. مدل پیشنهادی حکمرانی سبز و نقشه راه ارائه شده می تواند راهنمای موثری برای سیاست گذاران، نهادهای نظارتی و سرمایه گذاران باشد. با این حال، فقدان داده های میدانی دقیق، نبود شاخص های بومی پایداری و محدودیت مطالعات طولی، از شکاف های پژوهشی مهم هستند که انجام تحقیقات آینده را ضروری می سازند.

کلیدواژه ها:

معادن کوچک و متوسط ، توسعه پایدار منطقه ای ، ارزیابی پایداری ، سیاست گذاری معدنی ، اثرات زیست محیطی ، اقتصاد محلی