مقایسه اثربخشی روان درمانی مبتنی بر هنرهای نمایشی (دراماتراپی) با درمان شناختی-رفتاری گروهی بر بهبود مهارت های اجتماعی و کاهش احساس تنهایی در نوجوانان دارای نقص شنوایی

هدف اصلی پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی روان درمانی مبتنی بر هنرهای نمایشی (دراماتراپی) و درمان شناختی-رفتاری گروهی بر بهبود مهارت های اجتماعی و کاهش احساس تنهایی در نوجوانان دارای نقص شنوایی بود. روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دارای نقص شنوایی در شهرستان ماکو در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۴۵ نفر به روش تصادفی در سه گروه ۱۵ نفره (دراماتراپی، شناختی-رفتاری و کنترل) گمارده شدند. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی گرشام و الیوت و مقیاس احساس تنهایی بود که روایی و پایایی آن ها تایید گردید. گروه های آزمایشی به مدت ۱۲ جلسه تحت مداخلات قرار گرفتند در حالی که گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو مداخله در بهبود مهارت های اجتماعی و کاهش احساس تنهایی نسبت به گروه کنترل موثر بودند، اما اثر دراماتراپی در هر دو متغیر به طور معناداری بیشتر از درمان شناختی-رفتاری بود. نتایج نشان می دهد که رویکردهای درمانی خلاقانه و غیرکلامی مانند دراماتراپی می توانند به دلیل انطباق با نیازهای ارتباطی نوجوانان ناشنوا، ابزاری کارآمدتر برای ارتقای سلامت روان آن ها باشند.

کلیدواژه ها:

دراماتراپی ، درمان شناختی-رفتاری ، مهارت های اجتماعی ، احساس تنهایی ، نوجوانان دارای نقص شنوایی ، ماکو