مدل یابی ساختاری اضطراب اجتماعی دانشجویان بر اساس سوگیری های شناختی منفی با نقش میانجی نشخوار فکری و خودانتقادی

اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی در میان دانشجویان است که می تواند پیامدهای منفی متعددی بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و سلامت روان آنان داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف ارائه مدلی ساختاری برای تبیین اضطراب اجتماعی بر اساس سوگیری های شناختی منفی با نقش میانجی نشخوار فکری و خودانتقادی انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و با استفاده از رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه های شهر یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۳۰۰ نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های سوگیری های شناختی منفی، نشخوار فکری، خودانتقادی و اضطراب اجتماعی بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سوگیری های شناختی منفی به طور معناداری نشخوار فکری را پیش بینی می کنند و نشخوار فکری نیز نقش معناداری در افزایش خودانتقادی دارد. همچنین خودانتقادی به طور مستقیم و معنادار اضطراب اجتماعی را پیش بینی کرد. نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که نشخوار فکری و خودانتقادی نقش میانجی معناداری در رابطه بین سوگیری های شناختی منفی و اضطراب اجتماعی ایفا می کنند. در مجموع، مدل پیشنهادی از برازش مناسبی برخوردار بود و می تواند به عنوان چارچوبی مفید برای طراحی مداخلات شناختی–رفتاری در کاهش اضطراب اجتماعی دانشجویان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سوگیری های شناختی منفی ، نشخوار فکری ، خودانتقادی ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان