سیاست های تربیت معلم و رتبه بندی حرفه ای در ایران: آسیب شناسی اجرا و افق های نوین با مطالعه تطبیقی تجربه سنگاپور

هدف این پژوهش، تحلیل عمیق سیاست های تربیت معلم و نظام رتبه بندی حرفه ای در ایران و ارائه افق های نوین برای بهبود آن از طریق مطالعه تطبیقی تجربه موفق سنگاپور است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و به روش ترکیبی انجام شده است: در بخش اول، با روش تحلیل اسنادی و مرور سیستماتیک، سیاست های مصوب و چالش های اجرایی نظام رتبه بندی ایران واکاوی شده است. در بخش دوم، با استفاده از الگوی چهارمرحله ای بردی (توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه)، مطالعه تطبیقی نظام های تربیت معلم و رتبه بندی دو کشور ایران و سنگاپور انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام رتبه بندی ایران با چالش های جدی مانند کاغذبازی اداری، نارضایتی معلمان، مشکلات ارزیابی، کمبود بودجه و ضعف مدیریت اجرایی مواجه است. در مقابل، نظام سنگاپور با دارا بودن سه مسیر شغلی موازی (تدریس، رهبری و متخصص ارشد)، ارزیابی عملکردمحور و مستمر، عاملیت معلم در تعیین سرنوشت حرفه ای، و برنامه های توسعه حرفه ای هدفمند، الگویی موفق و پویا ارائه می دهد. بررسی تطبیقی نظام کارورزی دو کشور نیز نشان می دهد که سنگاپور با ساختار پلکانی چهارمرحله ای، مدل مشارکت سه جانبه (NIE، وزارت آموزش و مدارس)، و برنامه کارآموزی معلمان ضمن خدمت، توازن معناداری بین نظر و عمل برقرار کرده است، در حالی که نظام کارورزی ایران با چالش های ساختاری، آموزشی و نگرشی متعددی مواجه است. بر اساس یافته ها، پیشنهادهایی برای اصلاح نظام تربیت معلم و رتبه بندی در ایران شامل حرکت به سوی مسیرهای شغلی متنوع، تغییر رویکرد ارزیابی از مستندمحور به عملکردمحور، افزایش عاملیت معلمان، و اصلاح برنامه های کارورزی و توسعه حرفه ای ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تربیت معلم ، رتبه بندی معلمان ، مطالعه تطبیقی ، ایران ، سنگاپور ، مسیرهای پیشرفت شغلی ، کارورزی ، الگوی بردی