بررسی رابطه بین انگیزش تحصیلی با موفقیت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول در فضاهای آموزشی با تاکید بر نقش برنامه ریزی درسی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی برنامه ریزی درسی در رابطه بین انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان متوسطه اول شهر برازجان و موفقیت تحصیلی آنان بود که به روش توصیفی-همبستگی و کاربردی انجام شد. جامعه آماری تمامی دانش آموزان متوسطه اول شهر برازجان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. حجم نمونه ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد انگیزش تحصیلی، برنامه ریزی درسی و موفقیت تحصیلی جمع آوری و با نرم افزارهای SPSS و Smart PLS تحلیل شدند. نتایج مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که انگیزش درونی (=β ۰/۱۳۴ =T ۳/۴۳۳ =P ۰/۰۰۱) و انگیزش بیرونی (=β ۰/۲۴۷ =T ۴/۱۵۹, P = ۰/۰۰۰) به طور غیرمستقیم و معنادار از طریق برنامه ریزی درسی بر موفقیت تحصیلی تاثیر مثبت دارند. انگیزش تحصیلی نقش کلیدی در موفقیت تحصیلی ایفا می کند و برنامه ریزی درسی به عنوان متغیر میانجی این اثر را تقویت می نماید. طراحی برنامه های درسی هدفمند و ایجاد محیط های یادگیری انگیزشی عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

تعارض زناشویی ، سوءمصرف مواد ، الگوی گاتمن ، مدل دزارلا ، مهارت های ارتباطی