مروری بر نقش خودشفقت ورزی و حمایت اجتماعی ادراک شده در ارتقای خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی

مطالعه ی حاضر با هدف مرور روایتی پژوهش های نظری و تجربی مرتبط با نقش خودشفقت ورزی و حمایت اجتماعی ادراک شده در ارتقای خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی انجام شده است. در این مطالعه که به شیوه مرور روایتی انجام شد، از مقالات مرتبط با خودشفقت ورزی، حمایت اجتماعی ادراک شده، خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی موجود در پایگاه های علمی معتبر، استفاده شد و انتخاب منبع بر اساس ارتباط مفهومی با متغیرهای موردنظر و همچنین اعتبار آن انجام گرفت. یافته ها نشان داده اند که خودشفقت ورزی، چه به عنوان یک ویژگی و چه در قالب مداخلات مبتنی بر شفقت، با افزایش تجربه خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی همراه است. همچنین حمایت اجتماعی ادراک شده به عنوان حمایتی بیرونی، با ایجاد حس ارزشمندی و امنیت خاطر، نقش مهمی در ارتقای خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی ایفا می کند. یافته ها حاکی از آن هستند که این دو سازه، از این طریق ایجاد احساس ارزشمندی، عزت نفس و امنیت خاطر باعث می شوند که فرد به طور موثرتر و بهتر با مسائل روبه رو شده و خود را کاراتر ببیند، دچار آسیب های روان شناختی نشود و سرانجام بهزیستی روان شناختی بالاتری را تجربه کند. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که خودشفقت ورزی و حمایت اجتماعی ادراک شده از سازه های کلیدی در ارتقای خودکارآمدی و بهزیستی روان شناختی محسوب می شوند. توجه به این متغیرها، می تواند چارچوبی نظری و کاربردی برای مداخلات مبتنی بر این سازه ها فراهم آورد و به ارتقای بهزیستی روان شناختی کمک شایانی کند.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، خودکارآمدی ، بهزیستی روان شناختی ، سلامت روان