بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خود کنترلی پرستاران و پرسنل اتاق عمل شاغل در بیمارستان های عمومی شهر یاسوج

مقدمه: سلامت جسمی و روانی پرستاران و پرسنل اتاق عمل از عوامل تعیین کننده راندمان کاری آنان است. خودکنترلی می تواند میزان سلامت روحی و روانی آنان را ارتقاء دهد. هدف: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خود کنترلی پرستاران و پرسنل اتاق عمل انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه کمی از نوع کار آزمایی بالینی تصادفی شده کنترل دار می باشد که بر روی ۷۴ پرستار و پرسنل اتاق شاغل در بخش های بیمارستان های عمومی شهر یاسوج در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۵ انجام شده است. واحدهای پژوهش به روش تصادفی سازی بلوک ۴تایی به دو گروه یکسان ۳۷ نفر آزمون و ۳۷ نفر کنترل اختصاص یافتند. گروه آزمون مداخله آموزش رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد را در طی ۸ جلسه دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. دو گروه قبل و بعد از مداخله، توسط پرسشنامه خودکنترلی تانجی مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های مطالعه به وسیله نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت (P<۰.۰۰۱). یافته ها: میانگین رتبه سن پرستاران و پرسنل اتاق عمل گروه آزمون ۲۸ و گروه کنترل ۳۵.۲۴ درصد بود. فراوانی جنسیت مرد در پرستاران و پرسنل اتاق عمل در گروه آزمون و کنترل به ترتیب ۵۶.۷۵ و ۵۹.۴۵ درصد بود. دو گروه مطالعه از نظر یافته های دموگرافیک و پایه با هم تفاوت معنی داری نداشتند (P>۰.۵۰۲). نتایج آزمون تی مستقل نشان داد قبل از مداخله، میانگین نمره خودکنترلی گروه آزمون با گروه کنترل تفاوت معنی داری ندارد (P=۰.۰۵) اما بعد از مداخله میانگین نمره خودکنترلی برای آزمودنی های گروه آزمون به صورت معنی داری بیشتر از گروه کنترل می باشد (P<۰.۰۰۱). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند نقش بسزایی در افزایش خودکنترلی پرستاران و پرسنل اتاق عمل شاغل در بخش های بیمارستان های یاسوج داشته باشد. لذا، پیشنهاد می شود در جهت افزایش خودکنترلی پرستاران و پرسنل اتاق عمل شاغل در بخش های بیمارستان ها از مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد استفاده شود.

کلیدواژه ها:

پرستاران ، اتاق عمل ، خود کنترلی ، رویکرد مبتنی بر پذیرش و تعهد