اثرپذیری پیشرفت تحصیلی دانشجویان بر اساس عامل زمینه ساز سلامت روان در یکی از دانشگاه های کشور

سلامت روان به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از فرآیند یادگیری، نقش اساسی در عملکرد تحصیلی دانشجویان ایفا می کند. دانشجویانی که از سلامت روان مطلوب برخوردارند، در برخورد با چالش های آموزشی انعطاف پذیرتر بوده، توانایی تمرکز و تحلیل بالاتری دارند و می توانند اهداف تحصیلی خود را با موفقیت بیشتری دنبال کنند. در مقابل، ضعف در سلامت روان—مانند اضطراب، افسردگی یا استرس مزمن—می تواند بر انگیزش، حافظه، تصمیم گیری و تعامل اجتماعی آنها تاثیر منفی بگذارد و نهایتا منجر به کاهش پیشرفت تحصیلی شود. توجه به سلامت روان در محیط های دانشگاهی اقدامی پیشگیرانه و توسعه محور است. فراهم کردن مشاوره روان شناختی، برگزاری کارگاه های مهارت های زندگی و مدیریت استرس، و ایجاد فضای حمایتی از سوی اساتید و کارکنان می تواند این اثر مثبت را تقویت کند. در واقع، سلامت روان نه تنها یک عامل حمایتی فردی بلکه سرمایه ای آموزشی است که مستقیما بر بهره وری علمی و اجتماعی دانشجویان اثر می گذارد. می توان بیان کرد که سلامت روان ضعیف، انگیزه درونی را کاهش می دهد. دانشجو به دلیل عدم احساس شایستگی یا فشار روانی، دچار نوعی درماندگی شده و تلاش کمتری برای پیشرفت تحصیلی انجام می دهد. هدف این پژوهش، اثرپذیری پیشرفت تحصیلی دانشجویان بر اساس عامل زمینه ساز سلامت روان در یکی از دانشگاه های کشور بوده است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ نحوه جمع آوری داده ها به صورت توصیفی پیمایشی می باشد. با توزیع، جمع آوری و تحلیل داده های پرسشنامه ای، نهایتا فرضیه پژوهش تایید شده و بر اساس آن پیشنهادات نهایی ارائه گردیدند.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، پیشرفت تحصیلی ، دانشجویان