نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی در رابطه با تنظیم هیجان و تحمل پریشانی با رفتارهای خودمراقبتی و اضطراب مرگ بیماران دیابت نوع ۲

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی انعطاف پذیری روان شناختی در رابطه با تنظیم هیجان و تحمل پریشانی با رفتارهای خودمراقبتی و اضطراب مرگ بیماران دیابت نوع ۲ بود. تحقیق حاضر از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه بیماران دیابت نوع ۲ شهر شهرکرد در شش ماهه اول سال ۱۴۰۲ بود. نمونه پژوهش حاضر را ۲۰۰ نفر از اعضای جامعه آماری که به شیوه هدفمند انتخاب شدند را تشکیل می دهند. ابزار اندازه گیری تحقیق پرسشنامه پذیرش و اقدام AAQ-II (باند و همکاران، ۲۰۱۱)، مقیاس تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی (۱۹۹۹)، مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵)، پرسشنامه رفتارهای خودمراقبتی کان و همکاران (۱۹۹۱) و مقیاس اضطراب مرگ تمپلر (۱۹۷۰) بود. نتایج نشان داد تنظیم هیجان منفی و تحمل پریشانی بر انعطاف پذیری و همچنین تنظیم هیجان مثبت، تنظیم هیجان منفی و تحمل پریشانی بر رفتارهای خودمراقبتی همچنین تنظیم هیجان مثبت، تنظیم هیجان منفی و انعطاف پذیری بر اضطراب مرگ در بیماران دیابت نوع ۲ اثر مستقیم داشته اند. نتایج همچنین حاکی از اثر غیرمستقیم تنظیم هیجان منفی بر رفتارهای خودمراقبتی از طریق انعطاف پذیری و همچنین اثر غیرمستقیم تنظیم هیجان مثبت، منفی و تحمل پریشانی بر اضطراب مرگ از طریق انعطاف پذیری در بیماران دیابت نوع ۲ بود. نتایج نشان دهنده ی عدم اثرمعنادار تنظیم هیجان مثبت بر انعطاف پذیری و تحمل پریشانی بر اضطراب مرگ در بیماران دیابت نوع ۲ بود.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، تحمل پریشانی ، رفتارهای خودمراقبتی ، اضطراب مرگ ، انعطاف پذیری روان شناختی ، بیماران دیابت نوع ۲