بررسی اثربخشی شفقت درمانی بر تحمل ناکامی و ناگویی هیجانی در کودکان بیش فعال

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی شفقت درمانی بر تحمل ناکامی و ناگویی هیجانی در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/نقص توجه انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان بیش فعال شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ کودک با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس تحمل ناکامی و پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-۲۰) بود. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه در برنامه شفقت درمانی مبتنی بر مدل گیلبرت شرکت کردند، در حالی که گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تک متغیره با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که شفقت درمانی موجب افزایش معنادار تحمل ناکامی و کاهش معنادار ناگویی هیجانی کودکان بیش فعال گردید (p<۰.۰۵). بر این اساس می توان نتیجه گرفت که شفقت درمانی به عنوان یک مداخله کارآمد هیجانی شناختی می تواند در بهبود تنظیم هیجان، کاهش واکنش پذیری هیجانی و تقویت مهارت های سازگاری کودکان بیش فعال نقش مهمی ایفا کند. بنابراین، استفاده از این رویکرد در مراکز مشاوره، مدارس و کلینیک های روان شناختی می تواند به ارتقای سلامت هیجانی و عملکرد رفتاری این کودکان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

شفقت درمانی ، تحمل ناکامی ، ناگویی هیجانی ، کودکان بیش فعال