نقش میانجیگر سبک های دلبستگی در رابطه بین سبک های فرزندپروری ادراک شده و مسئولیت پذیری در نوجوانان

در دوران نوجوانی، شیوه های فرزندپروری و کیفیت دلبستگی والدین نقش مهمی در شکل گیری ویژگی های شخصیتی و اجتماعی ایفا می کنند؛ هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر نقش میانجیگر سبک های دلبستگی در رابطه بین سبک های فرزندپروری ادراک شده و مسئولیت پذیری در نوجوانان بود. این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بوده جامعه آماری این پژوهش را دانش آموزان مقطع دوم متوسطه شهر تهران در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنها ۱۵۱ نفر به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه مسئولیت پذیری (مرگلز و شیلد، ۲۰۰۶)، ادراک از سبک فرزندپروری پدر و مادر (گرولینک، ۱۹۹۳) و سبک دلبستگی (کولینز و رید، ۱۹۹۴) پاسخ دادند. برای تجزیه وتحلیل اطلاعات، از روش بیشینه احتمال استفاده شد. نتایج نشان داد مدل ساختاری پژوهش با داده های گردآوری شده برازش دارد. ضریب مسیر غیرمستقیم بین فرزندپروری ادراک شده از مادر و مسئولیت پذیری از طریق سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا مثبت و معنادار است و هر سه سبک دلبستگی رابطه بین فرزندپروری ادراک شده از مادر و مسئولیت پذیری نوجوانان را به صورت مثبت و معنادار میانجی گری می کند. بنابراین، می توان گفت کیفیت رابطه عاطفی میان مادر و فرزند می تواند زمینه ساز رشد ویژگی های مثبت شخصیتی نظیر احساس تعهد و مسئولیت پذیری در دوران نوجوانی باشد. بنابراین، تقویت سبک های دلبستگی ایمن و بهبود تعاملات عاطفی خانواده می تواند به ارتقای مسئولیت پذیری نوجوانان کمک کند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، سبک های فرزندپروری ادراک شده ، سبک های دلبستگی ، مسئولیت پذیری ، نوجوانان