بررسی وضعیت ترکیب بدنی و آمادگی قلبی–تنفسی و ارتباط آن ها در دانشجویان جدیدالورود مقطع تحصیلات تکمیلی

مقدمه: پایش شاخص های مرتبط با خطر بیماری های قلبی–عروقی در جمعیت های تحصیل کرده و کم تحرک، یکی از اولویت های سلامت عمومی در دهه اخیر است بر این اساس هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت ترکیب بدنی و آمادگی قلبی–تنفسی و نیز تحلیل رابطه بین این دو شاخص در دانشجویان جدیدالورود مقطع تحصیلات تکمیلی بود. روش شناسی: در این مطالعه مقطعی، ۲۴۴ دانشجوی داوطلب (۸۷ مرد و ۱۵۷ زن) با دامنه سنی ۲۲ تا ۳۶ سال شرکت کردند. میانگین سنی ۳/۳ ± ۳/۲۶ سال، قد ۵/۷±۱۷۸ سانتی متر، وزن ۱/۱۲± ۰۸/۶۴ کیلوگرم و حداکثراکسیژن مصرفی(VO۲max) ۱/۶ ± ۷۸/۲۹ میلی لیتربر کیلوگرم در دقیقه ثبت شد. شاخص های ترکیب بدنی شامل توده بدن، درصد چربی، شاخص توده بدن (BMI) و نسبت دور کمر به دور باسن (WHR)، و نیز ظرفیت هوازی (VO₂max) در یک جلسه اندازه گیری شدند. برای بررسی ارتباط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و برای مقایسه بین دو جنس از آزمون t مستقل استفاده شد (۰۵/۰> P). یافته ها: نتایج نشان داد میانگین VO₂max، توده بدن، توده چربی، BMI و WHR در مردان به ترتیب ۶/۳۷، ۷۴، ۹/۲۱، ۶/۲۳ و ۸۳/۰ و در زنان ۲/۲۵، ۴/۵۸، ۸/۲۶، ۳/۲۲ و ۷۴/۰ بود. بین VO₂max و هر دو شاخص BMI و توده چربی ارتباط معکوس و معناداری مشاهده شد. هم چنین تمامی شاخص های ترکیب بدنی و ظرفیت هوازی بین مردان و زنان اختلاف معناداری داشتند (P≤۰/۰۵). نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد دانشجویان تحصیلات تکمیلی علی رغم برخورداری از ترکیب بدنی نسبتا مطلوب، از سطح پایین آمادگی قلبی–تنفسی به ویژه در میان زنان برخوردارند. این موضوع ضرورت طراحی مداخلات آموزشی و برنامه های منظم فعالیت بدنی برای بهبود سلامت قلبی–تنفسی این جمعیت را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

دانشجویان تحصیلات تکمیلی ، ترکیب بدنی ، آمادگی قلبی–تنفسی ، BMI ، WHR ، VO₂max