تاثیر درمان چندوجهی لازاروس بر عدم تحمل بلاتکلیفی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر

پژوهش حاضر باهدف تعیین تاثیر درمان چندوجهی لازاروس بر عدم تحمل بلاتکلیفی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش پژوهش از نوع نیمه تجربی و با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر مراجعه کننده به کلینیک های گوارش استان البرز در سال ۱۴۰۴ بودند که از بین آنها نمونه ای ۳۰ نفره بر مبنای ملاک های ورود به روش هدفمند انتخاب و به روش تصادفی در یک گروه آزمایش درمان چندوجهی لازاروس (۱۵ نفر) و یک گروه کنترل (۱۵ نفر) قرار داده شدند. درمان چندوجهی لازاروس طی ۱۰ جلسه ی ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه عدم تحمل بلاتکلیفی فریستون و همکاران (۱۹۹۴) بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس دو عاملی با اندازه گیری های مکرر روی یک عامل (تحلیل واریانس آمیخته) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که درمان چندوجهی لازاروس بر عدم تحمل بلاتکلیفی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر موثر است (۰.۰۵ > p) و این اثربخشی در طول زمان دارای پایداری اثر (ماندگاری) می باشد (۰.۰۵ > p). در نتیجه می توان گفت، از کارایی خوبی در کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی برخوردار است و می توان از این روش، در جهت کاهش مشکلات روان شناختی افراد مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر بهره مند شد. بر اساس نتایج حاصل از پژوهش می توان از پروتکل درمانی این پژوهش برای کاهش عدم تحمل بلاتکلیفی بهره برد.

کلیدواژه ها:

درمان چندوجهی لازاروس ، سندرم روده تحریک پذیر ، عدم تحمل بلاتکلیفی