تنوع و بهره وری در طراحی باغ گل های شهرداری اصفهان با کاربرد گیاهان مرتعی بومی مقاوم به کم آبی

امروزه، سیمای شهرها بدون برخورداری از فضاهای سبز در اشکال گوناگون آن (شامل باغ گل ها، پارک ها و بوستان ها) قابل تصور نیست؛ چرا که فضای سبز جزء حیاتی پیکره شهرها بوده و کمبود آن اختلالات جدی در حیات شهری ایجاد می کند. با توجه به کاهش منابع آبی و پدیده خشکسالی که در سال های اخیر به چالشی عمده در بیشتر مناطق کشور تبدیل شده است، بقا و رشد گیاهان در فضاهای سبز شهری، به ویژه در کلانشهرهایی مانند اصفهان، تحت تاثیر قرار گرفته است. عدم دسترسی کافی و پراکنش نامنظم آب در طول فصل رشد، گیاهان را در معرض تنش آبی شدید قرار می دهد. لذا، از طریق انتخاب گیاهان سازگار و به کارگیری روش های مدیریت صحیح منابع آب، می توان سطح وسیعی از زمین های کم آب را تحت کشت و کار قرار داد. تمرکز بر استفاده از گیاهانی است که در برابر خشکی مقاومت دارند، بهره وری بالایی در مصرف آب نشان می دهند و می توانند نقش محوری در ارتقاء سرسبزی باغ گل های کلانشهر اصفهان ایفا کنند. در این راستا، هر گیاهی باید به طور ذاتی با شرایط کم آبی سازگار شده و برای بقا به این شرایط خو بگیرد. در مناطق خشک، اغلب تامین آب تنها عامل محدودکننده تولید نیست، بلکه عواملی نظیر شرایط محیطی می تواند کارایی مصرف آب را کاهش دهد. باغ گل های اصفهان به عنوان یک نمونه موفق در ایجاد فضای سبز با محدودیت منابع آبی، محصول طراحی شهرداری اصفهان و سازمان پارک ها و فضای سبز این شهر محسوب می شود. ویژگی منحصربه فرد این باغ در کارکردهای تفریحی، فرهنگی، آموزشی و تحقیقاتی آن نهفته است؛ جایی که بیش از ۷۰۰ گونه گیاهی متنوع، با نمایش رنگ های مختلف در فصول سال، مناظر بدیعی خلق کرده اند. این مقاله، با رویکرد مروری و با تکیه بر مطالعات داخلی و خارجی، نشریات و داده های رایانه ای، به بررسی گونه های مقاوم به کم آبی مناسب برای باغ گل ها می پردازد. نتایج پژوهش، پیشنهاد استفاده از گونه های مقاوم به خشکی نظیر اکیناسه، پائولونیا، گل یخ، عنکبوتی، گل چینی، توت آمریکایی، لیلکی، سوفورا، زیتون تلخ، میلت، مغربی، لیک نیس، گل ماهور و مریم گلی را برای بهره وری پایدار در این فضاها ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

فضای سبزشهری۱ ، خشکسالی۲ ، باغ گلها۳ ، تنوع رنگ۴ ، گیاهان مقاوم به کم آبی۵