تصفیه فاضلاب های شور با هدف بازگردانی پایدار آب: ارزیابی جامع روش های فیزیکی، شیمیایی و زیستی

فناوری های تصفیه فاضلاب های شور با هدف بازگردانی آب، به دو گروه اصلی فرآیندهای فیزیکی-شیمیایی و فرآیندهای زیستی تقسیم می شوند. در میان روش های فیزیکی-شیمیایی، واحدهای متعارف تصفیه نظیر شناورسازی با هوای محلول (DAF)، انعقاد-لخته سازی و فرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته (AOPs) عموما قادر به حذف املاح محلول نیستند و عمدتا برای حذف ذرات معلق، مواد آلی و ترکیبات خاص به کار می روند. از سوی دیگر، فناوری های نمک زدایی مانند فرآیندهای غشایی (به ویژه اسمز معکوس)، تبخیری و تبلور، با تمرکز بر جداسازی نمک ها امکان تولید آب با کیفیت مناسب برای مصارف مختلف را فراهم می کنند. غلظت بالای نمک در فاضلاب شور، چالش های عملیاتی قابل توجهی ایجاد می کند؛ از جمله افزایش مصرف مواد شیمیایی در مرحله انعقاد-لخته سازی و کاهش راندمان زیستی به دلیل مهار فعالیت میکروارگانیسم ها. در این زمینه، سامانه های مبتنی بر بیوفیلم و زیست توده گرانولی نسبت به راکتورهای با زیست توده معلق، مقاومت بیشتری در برابر شوری از خود نشان داده و گزینه های امیدبخشی برای تصفیه زیستی فاضلاب های شور محسوب می شوند. در این مقاله، فناوری های موجود در هر دو حوزه فیزیکی-شیمیایی و زیستی، با تاکید بر مکانیسم های عملکرد، مزایا، محدودیت ها و ملاحظات اقتصادی مرور و ارزیابی می شوند. همچنین رویکردهای نوین و ترکیبی برای بهبود کارایی و کاهش هزینه های تصفیه فاضلاب شور مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

مهار ، جداسازی نمک ، فناوری