ضرورت توجه به تمایز مفهومی واژگان "ایمنی و امنیت" در برنامه ریزی شهری

در دهه های اخیر، مفاهیم «ایمنی» و «امنیت» به طور گسترده در ادبیات برنامه ریزی شهری، سیاست گذاری و مدیریت شهری به کار رفته اند. با این حال، در بسیاری از متون و اسناد، این دو مفهوم به صورت مترادف یا بدون تمایز نظری مشخص استفاده می شوند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–مفهومی، بر ضرورت تفکیک معنایی ایمنی و امنیت در برنامه ریزی شهری تاکید می کند و نشان می دهد که هر یک از این مفاهیم به منطق مداخله، ابزارها و پیامدهای فضایی متفاوتی منجر می شوند. روش پژوهش حاضر کیفی و بر مبنای مرور ادبیات نظری مفاهیم "ایمنی و امنیت" است. به منظور تحلیل ادبیات نظری حاکم بر این دو مفهوم از روش تحلیل تماتیک بهره گرفته می شود. نتایج نشان می دهد که غلبه ی رویکرد امنیت محور می تواند به کنترل پذیری و طرد فضایی بینجامد، در حالی که رویکرد ایمنی محور بیشتر با کیفیت فضا، تجربه زیسته شهروندان و تاب آوری شهری پیوند دارد. در پایان، بر لزوم بازتعریف جایگاه این دو مفهوم در برنامه ریزی شهری تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

ایمنی شهری ، امنیت شهری ، برنامه ریزی شهری ، سیاست گذاری شهری ، فضای عمومی